بررسی آسیب های آموزش مجازی بر دانش آموزان ابتدایی (تجربه دوران کرونا)

همه گیری ویروس کرونا و تعطیلی گسترده مدارس، نظام های آموزشی جهان را با چالشی بی سابقه مواجه ساخت و آموزش مجازی به عنوان تنها راهکار ممکن برای تداوم فرآیند یاددهی-یادگیری در دستور کار قرار گرفت. در این میان، دانش آموزان مقطع ابتدایی به دلیل ویژگی های رشدی خاص، وابستگی شدید به تعاملات حضوری و چهره به چهره، و عدم توانایی در یادگیری خودراهبر، بیش از سایر مقاطع تحصیلی در معرض آسیب های ناشی از این تغییر ناگهانی قرار گرفتند. این مقاله به بررسی نظام مند آسیب های آموزش مجازی بر دانش آموزان ابتدایی در تجربه دوران کرونا می پردازد. یافته های پژوهش های مرور شده نشان می دهد که آسیب های آموزش مجازی در پنج حوزه اصلی قابل طبقه بندی است: حوزه آموزشی (کاهش انگیزه تحصیلی، افت یادگیری، ضعف در مهارت های پایه)، حوزه روانی-اجتماعی (افزایش اضطراب، کاهش تعاملات اجتماعی، احساس تنهایی)، حوزه خانوادگی (افزایش فشار بر والدین، تشدید نابرابری های آموزشی)، حوزه سلامت جسمانی (کم تحرکی، آسیب های بینایی)، و حوزه زیرساختی (مشکلات فنی و شکاف دیجیتال). نتایج پژوهش ها نشان می دهد که مشکلات آموزش مجازی در دوران شیوع کرونا نه تنها متفاوت از مشکلات آموزش حضوری است، بلکه به دلیل عدم آمادگی خانواده ها برای مواجهه با این مشکلات، گستردگی بیشتری نیز داشته است (محمدی و همکاران، ۱۴۰۰). همچنین چالش های آموزش مجازی در حوزه های آموزش، معلم و مدرسه، والدین، دانش آموزان و زیرساخت ها شناسایی شده است (پژوهش دانشگاه اردکان، ۱۴۰۱). مقاله با ارائه راهکارهای عملی برای کاهش آسیب ها و بهبود کیفیت آموزش مجازی در دوره ابتدایی به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، دانش آموزان ابتدایی ، آسیب های آموزشی ، کرونا ، شکاف دیجیتال ، افت تحصیلی.