بررسی نقش فناوری های نوین در ارتقا کیفیت تحصیل و موفقیت آموزشی
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 53
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NHLECONF02_801
تاریخ نمایه سازی: 17 مرداد 1405
چکیده مقاله:
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری های نوین در ارتقای کیفیت تحصیل و موفقیت آموزشی انجام شده است و می کوشد با رویکردی تحلیلی و مروری، ابعاد مختلف تاثیر ابزارها، محیط ها و الگوهای فناورانه را بر فرایند یاددهی یادگیری تبیین کند. در دهه های اخیر، گسترش اینترنت، سامانه های مدیریت یادگیری، آموزش مجازی، کلاس های هوشمند، محتوای چندرسانه ای، هوش مصنوعی آموزشی، یادگیری همراه و شبکه های تعاملی، چهره آموزش را در سطوح مختلف دگرگون کرده است و نظام های آموزشی را با فرصت های تازه ای برای بهبود کیفیت تدریس، افزایش دسترسی، تقویت انگیزش، شخصی سازی یادگیری و ارتقای پیامدهای تحصیلی مواجه ساخته است. مسئله اصلی این پژوهش آن است که فناوری های نوین صرفا ابزارهای جانبی نیستند، بلکه در صورت طراحی، اجرا و ارزشیابی صحیح می توانند به عنوان عاملی اثرگذار در افزایش مشارکت یادگیرندگان، بهبود کیفیت تعامل معلم و دانش آموز، تسهیل بازخورد فوری، ارتقای یادگیری عمیق و افزایش موفقیت آموزشی عمل کنند. در این مقاله، با استفاده از روش پژوهش مروری و مطالعه اسناد، کتاب ها، مقالات علمی داخلی و خارجی و یافته های پژوهش های معتبر، کوشش شده است مهم ترین ابعاد نظری و عملی نقش فناوری های نوین در آموزش بررسی شود. روند پژوهش بر این اساس بوده است که ابتدا مفاهیم کلیدی شامل فناوری آموزشی، کیفیت تحصیل و موفقیت آموزشی تبیین شود، سپس مهم ترین ظرفیت های فناوری های نوین در بهبود فرایند آموزش، توسعه عدالت آموزشی، تقویت مهارت های شناختی و فراشناختی، افزایش انگیزش تحصیلی و بهبود ارزشیابی آموزشی تحلیل گردد. همچنین، چالش ها و محدودیت های به کارگیری فناوری، از جمله شکاف دیجیتال، ضعف زیرساخت، کمبود سواد دیجیتال، استفاده غیرهدفمند از ابزارها و نابرابری در دسترسی نیز مورد توجه قرار گرفته است. یافته های این مطالعه نشان می دهد که فناوری های نوین زمانی بیشترین اثر را بر کیفیت تحصیل و موفقیت آموزشی دارند که در پیوند با طراحی آموزشی مناسب، نقش فعال معلم، آمادگی یادگیرنده، زیرساخت نهادی و فرهنگ استفاده صحیح از فناوری به کار گرفته شوند. بر این اساس، نتیجه کلی آن است که فناوری نه جایگزین آموزش، بلکه تقویت کننده کیفیت، کارآمدی و اثربخشی آن است و می تواند در صورت بهره برداری آگاهانه، زمینه ساز تحول پایدار در نظام آموزشی باشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
رقیه اسداللهی
کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی
نسیم افشاری
کارشناسی تربیت مبلغ قرآن
حمزه مرتضی زاده
کارشناسی ارشد روابط بین الملل
مریم ایمانی باغبزم
کارشناسی دانشگاه فرهنگیان