اثربخشی درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر هیجان بر بی رمقی زناشویی، استرس زناشویی و صمیمیت در زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر هیجان بر بی رمقی زناشویی، استرس زناشویی و صمیمیت در زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز بود. جامعه ی پژوهش حاضر شامل زوجین دچار تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز در سال ۱۴۰۵ می باشند؛ که شامل ۱۳۰ زوج بودند. حجم نمونه ۳۰ زوج بود که براساس نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. طرح پژوهش از نوع نیمه تجربی، پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل: پرسشنامه بی رمقی زناشویی (پاینز،۱۹۹۶)؛ پرسشنامه استرس زناشویی (اورث گومر و همکاران،۲۰۰۰)؛ پرسشنامه صمیمیت زناشویی (باگاروزی، ۲۰۰۱) و مداخله زوج درمانی شناختی رفتاری مبتنی برهیجان (ترکیب مدل جامع شناختی -رفتاری داتیلیو،۲۰۱۰ با پروتکل زوج درمانی جانسون،۲۰۰۸) بودند. پس از گزینش تصادفی گروه ها، از گروه آزمایش و گروه کنترل پیش آزمون به عمل آمد. سپس بر روی گروه آزمایش، مداخله درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر هیجان به مدت ۱۵ جلسه و هر جلسه به مدت ۶۰ دقیقه، دو بار در هفته ارائه شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس و نرم افزار ۲۷spss استفاده شد. با توجه به نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیری، مقدار ۸۴۸/۱۸۰=F و ۰۰۰۱/۰>P به دست آمد که نشان می دهد تحلیل کوواریانس چندمتغیری به طور کلی معنادار بوده است؛ بنابراین، نتایج نشان می دهد که درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر هیجان بر بی رمقی زناشویی، استرس زناشویی و صمیمیت در زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز روان شناختی شهر اهواز اثر معنادار دارد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر هیجان ، بی رمقی زناشویی ، استرس زناشویی ، صمیمیت در زوجین ، تعارضات زناشویی