تاثیر تعاملات معلم-دانش آموزدرمدرسه برتقویت امنیت تحصیلی وکاهش فرسودگی تحصیلی دانش آموزان

این مقاله با هدف بررسی نقش تعاملات معلم-دانش آموز در محیط مدرسه بر تقویت امنیت تحصیلی و کاهش فرسودگی تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است و می کوشد نشان دهد که کیفیت رابطه آموزشی، فراتر از انتقال صرف دانش، چگونه می تواند به شکل گیری احساس آرامش، اعتماد، تعلق، انگیزش و پایداری تحصیلی در دانش آموزان بینجامد. امنیت تحصیلی به عنوان یکی از ابعاد مهم تجربه مدرسه، به احساس حمایت، پیش بینی پذیری، عدالت، پذیرش و نبود تهدید روانی در فضای آموزشی اشاره دارد و فرسودگی تحصیلی نیز به مجموعه ای از نشانه های خستگی هیجانی، بدبینی نسبت به تحصیل، افت انگیزش و احساس ناتوانی در مواجهه با تکالیف و انتظارات آموزشی مربوط می شود. بر این اساس، مسئله اصلی مقاله آن است که چگونه تعاملات مثبت، همدلانه، محترمانه و پاسخ گو میان معلم و دانش آموز می تواند هم زمان دو کارکرد مهم را در مدرسه محقق سازد: نخست افزایش احساس امنیت تحصیلی و دوم کاهش فشارهای ادراک شده و پیامدهای فرسودگی تحصیلی. در این پژوهش، با رویکردی مروری و تحلیلی، یافته های منابع نظری و پژوهش های مرتبط داخلی و خارجی بررسی شده و تلاش شده است تا با تکیه بر شواهد علمی، سازوکارهای اثرگذاری رابطه معلم-دانش آموز بر تجربه تحصیلی دانش آموزان روشن شود. روند پژوهش بر مبنای مرور هدفمند منابع معتبر، استخراج مفاهیم کلیدی، دسته بندی نتایج پژوهش ها و تحلیل پیوند میان مولفه های ارتباطی معلم با متغیرهای روان شناختی و آموزشی دانش آموزان انجام شده است. نتایج این بررسی نشان می دهد که زمانی که معلم از سبک ارتباطی حمایت گر، منصفانه، تشویق کننده و مبتنی بر احترام متقابل استفاده می کند، دانش آموزان احساس امنیت بیشتری در کلاس و مدرسه تجربه می کنند، اضطراب و تنش تحصیلی آنان کاهش می یابد، مشارکت در فعالیت های آموزشی افزایش پیدا می کند و در نتیجه احتمال بروز فرسودگی تحصیلی به طور معناداری کمتر می شود. همچنین این مقاله نشان می دهد که رابطه مثبت معلم و دانش آموز می تواند از طریق افزایش خودکارآمدی، تقویت تعلق به مدرسه، بهبود تنظیم هیجان، ارتقای انگیزش درونی و کاهش ادراک تهدید، نقش حفاظتی مهمی در برابر افت تحصیلی و خستگی مفرط ایفا کند

کلیدواژه ها:

تعامل معلم-دانش آموز ، امنیت تحصیلی ، فرسودگی تحصیلی