بررسی تاثیر رویکرد یادگیری تلفیقی (هیبریدی) بر تعامل اجتماعی، انگیزه درونی و عمق یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رویکرد یادگیری تلفیقی (هیبریدی) بر سه مولفه کلیدی فرایند یادگیری یعنی تعامل اجتماعی، انگیزه درونی و عمق یادگیری دانش آموزان انجام شده است. رویکرد یادگیری تلفیقی که ترکیبی از آموزش حضوری و آموزش برخط است، در سال های اخیر به ویژه پس از همه گیری کووید-۱۹ جایگاه ویژه ای در نظام های آموزشی یافته است. این پژوهش با بهره گیری از روش مرور نظام مند و تحلیل یافته های مطالعات پیشین، به بررسی مبانی نظری و شواهد تجربی مرتبط با تاثیرات این رویکرد بر متغیرهای مذکور پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که یادگیری تلفیقی با ایجاد تعادل میان تعاملات چهره به چهره و تعاملات مجازی، بستر مناسبی برای تقویت تعامل اجتماعی دانش آموزان فراهم می آورد. همچنین، این رویکرد از طریق تنوع بخشی به منابع یادگیری، ارائه بازخوردهای به موقع و ایجاد حس خودکارآمدی، به افزایش انگیزه درونی یادگیرندگان منجر می شود. در بعد عمق یادگیری، نتایج حاکی از آن است که یادگیری تلفیقی با فراهم آوردن امکان استفاده از راهبردهای شناختی سطح بالا، حل مسئله در موقعیت های واقعی و تامل بر فرایند یادگیری، به شکل گیری یادگیری عمیق کمک می کند. با این حال، تحقق این تاثیرات مستلزم طراحی آموزشی هدفمند، حمایت معلمان و تقویت مهارت های خودتنظیمی در دانش آموزان است. این پژوهش با ارائه چارچوبی نظری برای تبیین روابط میان یادگیری تلفیقی و متغیرهای مورد بررسی، پیشنهادهایی برای کاربست عملی این رویکرد در نظام آموزشی کشور ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی (هیبریدی) ، تعامل اجتماعی ، انگیزه درونی ، عمق یادگیری ، خودتنظیمی ، طراحی آموزشی