تدریس اکتشافی، انگیزه و خودکارآمدی تحصیلی: مروری نظام مند بر پیوندهای نظری و یافته های تجربی

تدریس اکتشافی به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، جایگاه ویژه ای در اصلاح های نظام های آموزشی جهان یافته است. این مقاله به بررسی رابطه میان تدریس اکتشافی با دو متغیر کلیدی روان شناختی تحصیلی یعنی انگیزه و خودکارآمدی تحصیلی می پردازد. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی-مروری، یافته های مطالعات تجربی و نظریه های مرتبط را در این حوزه مورد واکاوی قرار می دهد. چارچوب نظری مقاله بر نظریه های انگیزشی انتظار-ارزش، خودکارآمدی بندورا و نظریه خودتعیین گری استوار است. یافته ها نشان می دهد که رابطه میان تدریس اکتشافی و متغیرهای انگیزشی، پیچیده و وابسته به عوامل میانجی و تعدیل گر متعددی از جمله نوع راهنمایی معلم، سطح دشواری تکالیف، و ویژگی های فردی یادگیرندگان است. در حالی که بسیاری از مطالعات از تاثیر مثبت تدریس اکتشافی بر خودکارآمدی و انگیزه درونی حکایت دارند، برخی پژوهش ها به عدم تفاوت معنادار یا حتی تاثیرات منفی در شرایط خاص اشاره کرده اند. این مقاله نتیجه گیری می کند که رویکرد ترکیبی از تدریس اکتشافی و هدایت شده معلم، همراه با توجه به سطوح مختلف راهنمایی، می تواند بیشترین تاثیر را بر تقویت انگیزه و خودکارآمدی تحصیلی داشته باشد. در پایان، پیشنهادهایی برای پژوهش های آتی و کاربست های آموزشی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تدریس اکتشافی ، انگیزش تحصیلی ، خودکارآمدی ، نظریه انتظار-ارزش ، خودتعیین گری ، راهنمایی معلم