نقش رفتار حمایتی معلم در تقویت خودنظمی دانش اموزان ابتدایی

نقش رفتار حمایتی معلم در تقویت خودنظمی دانش آموزان ابتدایی، یکی از موضوعات محوری در روان شناسی تربیتی معاصر است که بر تعاملات پویای کلاس درس تاکید دارد. این مقاله به بررسی چگونگی تاثیرگذاری سبک های حمایتی معلم، از جمله ارائه بازخورد مثبت، ایجاد ساختار منعطف و برقراری ارتباط عاطفی ایمن، بر رشد مهارت های خودتنظیمی در کودکان دبستانی می پردازد. خودنظمی به عنوان توانایی مدیریت هیجانات، توجه و رفتار در جهت اهداف یادگیری، پایه گذار موفقیت تحصیلی و اجتماعی در سال های بعدی زندگی است. شواهد پژوهشی نشان می دهد که معلمانی که با حساسیت به نیازهای رشدی دانش آموزان پاسخ می دهند، زمینه را برای درونی سازی قوانین و انگیزش درونی فراهم می آورند. در مقابل، رفتارهای کنترلی و تنبیهی، اگرچه ممکن است نظم ظاهری ایجاد کنند، اما به رشد خودمختاری و خویشتن داری پایدار کمک نمی کنند. دوره ابتدایی، به دلیل حساسیت عصبی-شناختی و شکل گیری عادات یادگیری، نقطه عطفی برای مداخلات حمایتی محسوب می شود. بنابراین، این مقاله با مرور نظام مند یافته های اخیر، به تبیین مکانیسم های روان شناختی حاکم بر رابطه معلم-دانش آموز و پیامدهای آن بر خودنظمی می پردازد. همچنین، نقش متغیرهای میانجی مانند خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی در این رابطه مورد واکاوی قرار می گیرد. در نهایت، چارچوبی مفهومی برای طراحی برنامه های مداخله ای مبتنی بر شواهد در مدارس ابتدایی ارائه خواهد شد. این بررسی نشان می دهد که رفتار حمایتی معلم نه یک رویکرد احساسی، بلکه یک راهبرد آموزشی مبتنی بر علم عصب تربیتی و روان شناسی رشد است. نتیجه این حمایت ها، پرورش یادگیرندگانی خودگردان، مسئول و مقاوم در برابر چالش های تحصیلی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

رفتار حمایتی معلم ، خودنظمی ، دانش آموزان ابتدایی