رابطه احساس معنا در یادگیری با پایداری تحصیلی دانش آموزان متوسطه

پژوهش حاضر با رویکرد مروری کتابخانه ای به بررسی رابطه احساس معنا در یادگیری با پایداری تحصیلی دانش آموزان متوسطه پرداخته است. احساس معنا در یادگیری، سازه ای چندبعدی شامل هدف مندی، ارزش مندی، پیوند با زندگی و انسجام درونی است که ریشه در نظریه های خودتعیین گری و معنادرمانی دارد. پایداری تحصیلی نیز به عنوان توانایی تداوم تلاش، خودتنظیمی و تاب آوری در برابر موانع آموزشی تعریف می شود. در این مرور، با جستجوی نظام مند در پایگاه های علمی معتبر، مقالات و کتب مرتبط با کلیدواژه های مشخص گردآوری و تحلیل شدند. یافته های مرور شده نشان می دهند که بین این دو متغیر، همبستگی نظری و تجربی مثبتی وجود دارد و احساس معنا به عنوان یک پیش بینی کننده روانشناختی برای پایداری تحصیلی مطرح است. همچنین عواملی مانند خودکارآمدی، انگیزه درونی، حمایت اجتماعی و جو کلاس درس به عنوان متغیرهای میانجی یا تعدیل گر در این رابطه شناسایی شدند. مرور منابع حاکی از آن است که آموزش های مبتنی بر معناسازی محتوای درسی، می توانند به عنوان راهبرد موثری برای تقویت پایداری تحصیلی مورد استفاده قرار گیرند. با این حال، پژوهش های بیشتری برای بومی سازی این مفهوم در نظام آموزشی ایران ضروری به نظر می رسد. این مقاله با ارائه چارچوبی نظری، به برنامه ریزان درسی و معلمان در جهت طراحی محیط های یادگیری معنا محور کمک می کند.

کلیدواژه ها:

احساس معنا ، یادگیری ، پایداری تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه