نقش آموزش مبتنی بر روایت در یادگیری مفهومی و عمیق دانش آموزان ابتدایی

آموزش مبتنی بر روایت به عنوان یکی از رویکردهای نوین در تعلیم و تربیت، با بهره گیری از قدرت داستان ها و قصه گویی، زمینه ساز یادگیری مفهومی و عمیق در دانش آموزان دوره ابتدایی می شود. این روش با ایجاد ارتباط عاطفی و شناختی میان یادگیرنده و محتوای آموزشی، فرآیند درک معانی انتزاعی را تسهیل می کند و به دانش آموزان کمک می نماید تا اطلاعات را در بافت معنادار و منسجمی سازمان دهی نمایند. پژوهش های انجام شده نشان می دهد که روایت پردازی، نه تنها به ماندگاری طولانی تر مطالب در حافظه ی بلندمدت می انجامد، بلکه توانایی تحلیل، ترکیب و قضاوت درباره ی پدیده ها را در کودکان تقویت می نماید. در این رویکرد، معلم نقش راوی و تسهیل گر را ایفا می کند و با خلق موقعیت های داستانی، دانش آموزان را به مشارکت فعال و کشف روابط علت و معلولی ترغیب می نماید. یادگیری مبتنی بر روایت، به دلیل ماهیت چندحسی و تعاملی خود، سبک های مختلف یادگیری را پوشش داده و برای دانش آموزان با توانایی های گوناگون، فرصت های برابر یادگیری فراهم می آورد. این روش، به ویژه در دروسی مانند علوم، ریاضیات و مطالعات اجتماعی، که مفاهیم آن ها اغلب چالش برانگیز به نظر می رسند، با ارائه ی مثال های عینی و موقعیت های ملموس، درک عمیق تری ایجاد می نماید. از سوی دیگر، روایت ها با برانگیختن تخیل و کنجکاوی طبیعی کودکان، انگیزه ی درونی آن ها را برای یادگیری افزایش داده و کلاس درس را به فضایی پویا و جذاب تبدیل می کنند. بررسی ها حاکی از آن است که دانش آموزانی که با روش روایت آموزش دیده اند، در مقایسه با گروه های شاهد، عملکرد بهتری در حل مسائل پیچیده و کاربرد دانش در موقعیت های جدید از خود نشان می دهند. با این حال، اجرای موفق این رویکرد نیازمند توانمندی معلمان در طراحی روایت های هدفمند و متناسب با محتوای درسی و سطح رشد شناختی دانش آموزان است. در نهایت، آموزش مبتنی بر روایت، به عنوان یک راهبرد کارآمد، می تواند به تحول اساسی در کیفیت یادگیری دوره ابتدایی و نهادینه شدن تفکر انتقادی و خلاق در کودکان منجر گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر روایت ، یادگیری مفهومی ، دانش آموزان ابتدایی