نقش یادگیری سیار در ارتقای تعامل دانش آموزان با رویکردی نوین در آموزش الکترونیکی

تحولات گسترده در عرصه فناوری های آموزشی، ضرورت بازنگری در شیوه های یاددهی و یادگیری را بیش از پیش برجسته کرده است. یادگیری سیار به عنوان یکی از شاخه های آموزش الکترونیکی، زمینه ای نوین برای آموزش منعطف، خودمحور و تعاملی فراهم آورده که می تواند بر کیفیت آموزش در مقاطع پایه، به ویژه برای دانش آموزان دختر، اثرگذار باشد. مقاله حاضر با هدف بررسی نقش یادگیری سیار در ارتقای تعامل آموزشی دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی، با رویکردی مروری تحلیلی و بر پایه مطالعات و منابع علمی داخلی تدوین شده است. در این پژوهش، ضمن تبیین مبانی نظری یادگیری سیار و تعامل آموزشی، یافته های پژوهش های پیشین مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته و ابعاد مختلف تاثیر این فناوری بر تعامل میان دانش آموز، معلم، محتوا و همسالان تبیین شده است.نتایج بررسی ها نشان می دهد که بهره گیری هدفمند از یادگیری سیار، از طریق فراهم سازی فرصت های یادگیری در هر زمان و مکان، افزایش دسترسی به منابع آموزشی، ایجاد محیط های تعاملی، ارائه بازخورد سریع و تقویت یادگیری مشارکتی، موجب افزایش انگیزش تحصیلی، مشارکت فعال، مسئولیت پذیری، رشد مهارت های ارتباطی و بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان دختر می شود. همچنین، شخصی سازی فرایند یادگیری و افزایش استقلال یادگیرندگان از دیگر پیامدهای مثبت استفاده از فناوری های سیار در آموزش ابتدایی به شمار می رود. با این حال، موفقیت در به کارگیری این رویکرد مستلزم فراهم بودن زیرساخت های فناوری، توانمندسازی معلمان، آموزش خانواده ها و تولید محتوای آموزشی استاندارد و متناسب با ویژگی های سنی دانش آموزان است. در پایان، راهکارهایی برای توسعه و بهره برداری موثر از یادگیری سیار در مدارس ابتدایی و ارتقای تعامل آموزشی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

یادگیری سیار ، تعامل آموزشی ، دانش آموزان دختر ، پایه ششم ابتدایی ، آموزش ابتدایی ، فناوری آموزشی ، یادگیری الکترونیکی.