بررسی راهکارهای کاهش بی انگیزگی تحصیلی در دانش آموزان

بی انگیزگی تحصیلی یکی از مسائل مهم نظام آموزشی است که می تواند بر پیشرفت درسی، مشارکت کلاسی، نظم رفتاری و سلامت روانی دانش آموزان اثر منفی بگذارد. مدیر و معاون مدرسه به دلیل نقش مستقیم در سیاست گذاری اجرایی، سامان دهی محیط یادگیری، هدایت معلمان و ارتباط با خانواده ها، جایگاه مهمی در شناسایی علل بی انگیزگی و اجرای راهکارهای کاهش آن دارند. هدف این مقاله بررسی راهکارهای کاهش بی انگیزگی تحصیلی در دانش آموزان از دیدگاه مدیر و معاون مدرسه است. روش تحقیق به شیوه توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسناد علمی فارسی و انگلیسی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که بی انگیزگی تحصیلی پدیده ای چندبعدی است و از عوامل فردی، خانوادگی، آموزشی، مدرسه ای و اجتماعی تاثیر می پذیرد. در این میان، تقویت جو حمایتی مدرسه، ارتقای کیفیت تدریس، تنوع بخشی به روش های یاددهی یادگیری، افزایش مشارکت دانش آموزان در تصمیم گیری های مدرسه، بهبود نظام تشویق و بازخورد، توسعه تعامل موثر خانه و مدرسه، توجه به تفاوت های فردی، شناسایی زودهنگام افت انگیزه و تقویت فعالیت های پرورشی از مهم ترین راهکارها به شمار می روند. نتایج نشان می دهد هر اندازه مدیریت مدرسه از رویکرد مشارکتی، حمایتی و انگیزشی بیشتری برخوردار باشد، امکان کاهش بی انگیزگی تحصیلی و افزایش تعلق مدرسه ای دانش آموزان بیشتر می شود. بر این اساس، مدیران و معاونان مدارس می توانند با برنامه ریزی منسجم، نظارت آموزشی هدفمند و بهره گیری از ظرفیت معلمان و خانواده ها، زمینه رشد انگیزه تحصیلی را فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

بی انگیزگی تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، مدیر مدرسه ، معاون مدرسه ، راهکارهای آموزشی ، مشارکت دانش آموزان ، جو مدرسه