الگوی توانمندسازی دبیران متوسطه در کاربرد ابزارهای هوش مصنوعی در فرایند تدریس دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتباریابی الگوی توانمندسازی دبیران متوسطه در کاربرد ابزارهای هوش مصنوعی در فرایند تدریس انجام شده است. این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر داده های کتابخانه ای و میدانی می باشد. در عصر تحول دیجیتال، کاربست هوش مصنوعی در آموزش به عنوان یکی از ضرورت های انکارناپذیر نظام های آموزشی مطرح شده است و توانمندسازی معلمان در این حوزه، نقشی کلیدی در ارتقای کیفیت تدریس و یادگیری دانش آموزان ایفا می کند . یافته های پژوهش نشان می دهد که الگوی توانمندسازی دبیران متوسطه در کاربرد هوش مصنوعی، متشکل از چهار بعد اصلی است: بعد دانشی (آشنایی با مفاهیم و کاربردهای هوش مصنوعی در آموزش)، بعد مهارتی (توانایی استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی در طراحی، اجرا و ارزشیابی تدریس)، بعد نگرشی (پذیرش و باور به اثربخشی هوش مصنوعی در فرایند یاددهی-یادگیری) و بعد زیرساختی (دسترسی به تجهیزات، اینترنت و نرم افزارهای مورد نیاز). نتایج پژوهش های میدانی نشان می دهد که آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی تاثیر مثبت و معناداری بر توانمندسازی و خودکارآمدی تدریس معلمان دارد و معلمانی که از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده می کنند، از انگیزه و مشارکت بالاتری در فرایند یادگیری خودراهبر برخوردارند. با این حال، موانعی نظیر کمبود زیرساخت های فناوری، نبود برنامه های توانمندسازی هدفمند، و دغدغه های اخلاقی مرتبط با حریم خصوصی داده ها، بهره مندی از هوش مصنوعی را با چالش مواجه ساخته است. نتیجه آنکه توانمندسازی دبیران متوسطه در کاربرد ابزارهای هوش مصنوعی، نیازمند رویکردی نظام مند و چندبعدی است که در آن ارتقای دانش، مهارت و نگرش معلمان در کنار تامین زیرساخت های فناوری و تدوین چارچوب های اخلاقی به طور همزمان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی معلمان ، هوش مصنوعی ، دبیران متوسطه ، تدریس ، یادگیری خودراهبر ، زیرساخت های فناوری