فرآیند الگوهای ارتباطی در کلاس

تعامل موثر بین مدرس و فراگیران نقش مهمی در یادگیری آنان دارد. به منظور ایجاد هیجانات و انگیزه مثبت در فراگیران، باید رابطه دوسویه ای در ارسال پیام از فرستنده (مدرس) و گیرنده (فراگیر) در محیط کلاس وجود داشته باشد. از آنجایی که تدریس کارآمد به اثرگذاری مثبت بر فراگیر و هدایت او به سمت اهداف آموزشی اشاره دارد، هدف از پژوهش حاضر معرفی الگوی تدریسی است که زمینه را برای ایجاد ارتباط موثر میان مدرس و فراگیر فراهم سازد و با درگیری حواس بیشتر آنان، میزان هیجان مثبت بیشتری تولید نماید می توان گفت که عامل تدریس پل ارتباطی معلم، دانش آموز و محتوای درسی میباشد. البته در این خصوص باید گفت که معلمان در تدریس همیشه روش ثابتی نداشته اند بلکه به مرور زمان و ظهور مکاتب فلسفی و روانشناسی نقش آنها در کلاسهای درسی و نوع رفتار و برخوردشان با دانش آموزان تغییر کرده است بطوری که در جریان تکوین روشهای تدریس همیشه مواردی از اینکه معلم عامل مسلط باشد و آمرانه رفتار کند یا نگرش آزادمنشانه و روابط دوستانه بین معلم و دانش آموز حاکم باشد و یا معلم از رویه عدم مداخله طرفداری نماید وجود داشته است یکی از مهمترین اصول روانشناسی تربیتی این است که آموزگاران نمیتوانند صرفا به دانش آموزان آگاهی بدهند، دانش آموزان باید آگاهی را در ذهن خودشان بسازند. آموزگاران میتوانند نردبانی را در اختیار دانشآموزان قرار دهند که به درک عالی تر منتهی میشود، اما دانشآموزان خودشان باید از این نردبان بالا روند .همچنین رویکردهای سازهنگر معتقدندکه آگاهی فرایند است و یادگیرندهها باید به صورت فردی و فعالانه اطلاعات پیچیده را کشف کنند تا آنها را متعلق به خودشان سازند. بنابراین ضمن تاکید بر اهمیت و نقش اساسی ارتباط در جریان تدریس میتوان اذعان داشت فرایند ارتباط انسانی در کلاس بدون عوامل مزاحم نیست و در بسیاری از مواقع براحتی برقرار نمی شود و حتی ارتباط برقرار شده قابل تداوم نیست و همین نگرانی مربیان را به سوی توجه بیشتر و عمیق تری نسبت به فرآیند ارتباط، الگوی ارتباطی در کلاس و عوامل مخل در فرآیند ارتباط سوق می دهد.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، اطلاعات ، تدریس ، فرآیند ارتباط ، درویکرد ، روانشناسی تربیتی