تاثیر جامعه پذیری بر کاهش بزهکاری نوجوانان ۱۲ تا ۱۸ سال شهرستان بردسیر

بزهکاری نوجوانان نه تنها یک مسئله ی حقوقی، بلکه یک آسیب جدی اجتماعی است که ریشه در فرایندهای هویتی، اقتصادی و فرهنگی دارد. شهرستان بردسیر در جنوب استان کرمان، با وجود پیشینه ی فرهنگی غنی و ساختار قبیله ای، در سال های اخیر با افزایش موارد نزاع، تخریب اموال عمومی و حتی سرقت های خرد توسط نوجوانان مواجه شده است. هدف: این پژوهش با هدف تبیین نقش جامعه پذیری (در سه بعد خانوادگی، مدرسه ای و رسانه ای) بر میزان بزهکاری نوجوانان ۱۲ تا ۱۸ ساله ی ساکن بردسیر انجام شده است. روش شناسی: تحقیق حاضر از نوع توصیفی-همبستگی و به لحاظ هدف کاربردی است. جامعه ی آماری شامل کلیه ی نوجوانان ۱۲ تا ۱۸ سال ساکن در شهر و روستاهای تابعه ی بردسیر (N=۷,۲۴۰) بود که با استفاده از فرمول کوکران و نمونه گیری طبقه ای متناسب با حجم، ۳۶۴ نفر (۱۸۹ پسر و ۱۷۵ دختر) انتخاب شدند. ابزار گردآوری، پرسشنامه ی محقق ساخته ی جامعه پذیری با ۲۴ گویه و پرسشنامه ی بزهکاری خودگزارشی با ۱۵ گویه بود که روایی صوری و محتوایی آن توسط ۵ تن از اساتید جامعه شناسی تایید و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۰/۸۹ محاسبه شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که بین جامعه پذیری خانوادگی (r=-۰/۵۸، p<۰/۰۰۱) و مدرسه ای (r=-۰/۴۷، p<۰/۰۰۱) با بزهکاری رابطه ی معکوس و معناداری وجود دارد، اما این رابطه برای جامعه پذیری رسانه ای ضعیف تر بود (r=-۰/۲۱، p<۰/۰۵). مدل رگرسیونی نشان داد که سه متغیر پیش بینی کننده در مجموع ۴۶/۸ درصد از واریانس بزهکاری را تبیین می کنند که سهم خانواده (۳۱٪) بیش از مدرسه (۱۲٪) و رسانه (۳/۸٪) است. نتیجه گیری: جامعه پذیری کارآمد، به ویژه از کانال خانواده، می تواند به عنوان یک بازدارنده ی قوی در برابر گرایش به بزهکاری عمل کند. پیشنهاد می شود با توانمندسازی والدین در سبک های فرزندپروری و غنی سازی اوقات فراغت نوجوانان در بردسیر، از ظرفیت های بومی برای کاهش آسیب استفاده شود

کلیدواژه ها:

جامعه پذیری ، بزهکاری ، نوجوانان ، بردسیر ، خانواده ، مدرسه.