بررسی نقش تدریس مبتنی بر فعالیت در ارتقای کیفیت یادگیری در کلاس های درس

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تدریس مبتنی بر فعالیت در ارتقای کیفیت یادگیری در کلاس های درس انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی-توسعه ای و از نظر روش، آمیخته (کیفی-کمی) از نوع اکتشافی متوالی بود. در بخش کیفی، با استفاده از روش تحلیل محتوای جهت دار و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۰ نفر از معلمان باتجربه و متخصصان آموزشی که به روش هدفمند و با معیار اشباع نظری انتخاب شدند، ابعاد و مولفه های تدریس مبتنی بر فعالیت شناسایی شد. در بخش کمی، پرسشنامه ای بر اساس مولفه های استخراج شده طراحی و بر روی ۳۰۰ نفر از معلمان مدارس متوسطه شهر اصفهان که به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند، اجرا گردید. داده های بخش کمی با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. یافته های بخش کیفی منجر به شناسایی ۵ مولفه اصلی و ۲۰ شاخص فرعی برای تدریس مبتنی بر فعالیت شد که مولفه های اصلی عبارت بودند از: طراحی فعالیت های یادگیری معنادار (۴ شاخص)، مشارکت فعال دانش آموزان (۴ شاخص)، یادگیری مبتنی بر همکاری و تعامل (۴ شاخص)، یادگیری مبتنی بر حل مسئله و تفکر انتقادی (۴ شاخص)، و ارزشیابی فرایندمحور و مستمر (۴ شاخص). یافته های بخش کمی نشان داد که تدریس مبتنی بر فعالیت تاثیر مثبت و معناداری بر کیفیت یادگیری در کلاس های درس داردو این تاثیر از طریق افزایش مشارکت و درگیری تحصیلی دانش آموزان و توسعه مهارت های تفکر سطح بالا اعمال می شود. همچنین، کیفیت یادگیری تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان و بهزیستی تحصیلی آن ها داشت. بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که تدریس مبتنی بر فعالیت با فراهم کردن فرصت هایی برای مشارکت فعال، همکاری، حل مسئله و تفکر انتقادی، می تواند به طور قابل توجهی کیفیت یادگیری را ارتقا دهد و به بهبود عملکرد و بهزیستی تحصیلی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

تدریس مبتنی بر فعالیت ، کیفیت یادگیری ، مشارکت تحصیلی ، تفکر انتقادی ، عملکرد تحصیلی