بررسی اثر قراردادهای رفتاری بر کاهش تخریب گری در کلاس درس

هدف از این پژوهش، بررسی میزان اثربخشی به کارگیری قراردادهای رفتاری در کاهش رفتارهای تخریب گر دانش آموزان در محیط کلاس درس است. این مطالعه با هدف شناسایی جایگزین های موثر برای روش های سنتی و تنبیهی در مدیریت کلاس صورت گرفته است. روش پژوهش در این مقاله، توصیفی و تحلیلی است که از طریق مرور متون علمی، بررسی ادبیات نظری و تحلیل تجربی مدل های مدیریت مشارکتی صورت پذیرفته است. یافته ها نشان می دهد که تعیین قواعد رفتاری به صورت مشارکتی و توافقی، منجر به افزایش احساس تعلق و مسئولیت پذیری در دانش آموزان شده و به طور قابل توجهی میزان هرج ومرج، رفتارهای ضد اجتماعی و مزاحمت های کلاسی را کاهش می دهد. همچنین نتایج تحلیلی حاکی از آن است که تغییر نقش دانش آموز از یک پذیرنده دستور به یک شریک در تدوین قوانین، باعث پذیرش درونی تر نظم می گردد و در نتیجه، جایگزینی دستورات تحکمی با قراردادهای متقابل، استرس معلم را کاهش داده و فضای یادگیری را به طور بهینه ارتقا می بخشد.

کلیدواژه ها:

قرارداد رفتاری ، تخریب گری در کلاس ، مدیریت کلاس ، مشارکت دانش آموزان ، نظم آموزشی ، دموکراسی آموزشی.