اخلاق جوانان در اسلام: بررسی تطبیقی در قرآن، روایات فریقین و چالش های معاصر

اخلاق، بنیادی ترین رکن شخصیت انسان و عامل اصلی سعادت فردی و اجتماعی است. در میان اقشار مختلف جامعه، جوانان به دلیل برخورداری از نیروی جسمی، روحیه آرمان خواهی و تاثیرپذیری بالا، بیش از دیگران نیازمند تربیت اخلاقی هستند (مصباح یزدی، ۱۳۸۱، ج۱، ص۲۳؛ طباطبایی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۲۹۰). اسلام، چه در قرآن کریم و چه در سنت پیامبر اکرم(ص) و اهل بیت(ع) و همچنین در روایات معتبر اهل سنت، اهمیت ویژه ای برای تربیت اخلاقی جوانان قائل شده است (قرآن کریم، نحل: ۹۰؛ کلینی، ۱۴۰۷ق، ج۲، ص۹۹؛ بخاری، ۱۴۲۲ق، ج۸، ص۱۵). مطالعه تاریخ اسلام نشان می دهد که بسیاری از یاران پیامبر اکرم(ص) و امامان معصوم(ع) در سنین جوانی به بالاترین مراتب ایمان، تقوا و مسئولیت پذیری دست یافتند (ابن هشام، بی تا، ج۱، ص۲۶۲؛ مجلسی، ۱۴۰۳ق، ج۳۵، ص۱۵۵). پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع معتبر شیعه و اهل سنت، به بررسی جایگاه اخلاق در تربیت جوانان، تطبیق آموزه های اخلاقی در دو مکتب اسلامی و ارائه راهکارهای قرآنی و روایی برای مواجهه با چالش های عصر حاضر پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که اصول اخلاقی در هر دو مکتب اسلامی اشتراک فراوان دارد و بازگشت به این آموزه ها، مهم ترین راهکار برای ساختن نسلی متعهد و اخلاق مدار است.

کلیدواژه ها:

اخلاق ، جوانان ، قرآن ، روایات فریقین ، تربیت اسلامی.