نقش اعتماد میان معلم و دانش آموز در بهبود یادگیری

اعتماد در رابطه معلم–دانش آموز یکی از عوامل بنیادی در کیفیت فرایند یادگیری است. این پژوهش با رویکرد مروری–تحلیلی و با هدف تبیین نقش اعتماد در بهبود یادگیری انجام شده است. اعتماد در این مطالعه بر اساس چارچوب Tschannen-Moran و Hoy (۲۰۰۰) در پنج بعد شایستگی، خیرخواهی، صداقت، گشودگی و قابلیت اتکا تعریف شده است. یافته ها نشان می دهند که اعتماد از سه مسیر اصلی بر یادگیری اثر می گذارد: کاهش بار شناختی ناشی از تهدیدهای اجتماعی، تقویت انگیزه درونی از طریق ارضای نیازهای بنیادی، و ارتقای مشارکت فعال کلاسی. شواهد تجربی بین المللی رابطه مثبت و معنادار اعتماد را با پیشرفت تحصیلی، کاهش اضطراب و افزایش مشارکت تایید می کنند. در بافت ایران، با وجود پژوهش های مرتبط با جو کلاسی و حمایت معلم، شکاف پژوهشی در سنجش مستقل اعتماد آموزشی مشهود است. نتیجه گیری اصلی این است که اعتماد پدیده ای آموختنی و مداخله پذیر است و توجه به رفتارهای تقویت کننده آن می تواند مبنای عملی برای بهبود کیفیت آموزش باشد.

کلیدواژه ها:

اعتماد آموزشی ، رابطه معلم–دانش آموز ، یادگیری ، انگیزه درونی ، امنیت روان شناختی ، پیشرفت تحصیلی ، مشارکت کلاسی