تبیین الگوی توسعه ظرفیت های خلاقانه دانش آموزان با بهره گیری از تحلیل داده های آموزشی و هوش مصنوعی

خلاقیت به عنوان ظرفیت چندبعدی در نظر گرفته می شود که علاوه بر مولفه های شناختی مانند تفکر واگرا، انعطاف پذیری شناختی و حساسیت به مسئله، به مولفه های انگیزشی-هیجانی مانند امنیت روانی، تحمل ابهام و جرئت آزمون وخطا وابسته است. بر این اساس، تمرکز اصلی بر ایجاد پیوند میان تجربه های یادگیری کلاس، کیفیت بازخورد و فرصت های تمرین در مسائل پیچیده است. در این الگو، داده های آموزشی به عنوان شواهد فرآیندی و چندمنبعی برای فهم مسیر یادگیری و رشد خلاقیت به کار گرفته می شوند. داده هایی مانند کیفیت و تحول تکالیف، مسیرهای حل مسئله، الگوهای مشارکت، نوع خطاها و بازخوردهای دریافتی، امکان شناسایی نیازهای فردی و طراحی مداخلات هدفمند را فراهم می کنند. تحلیل این داده ها می تواند به جای اتکا به نمره های نهایی، روند رشد و نقاط عطف یادگیری را آشکار سازد و به معلم و مدرسه کمک کند تا اثربخشی برنامه های خلاقیت محور را به صورت مستمر ارزیابی و اصلاح کنند. در نتیجه، تصمیم گیری آموزشی از سطح حدس های کلی به سطح شواهد قابل اتکا نزدیک می شود. هوش مصنوعی، نقش توانمندساز تحلیل و پشتیبان شخصی سازی را بر عهده دارد، اما جایگزین قضاوت تربیتی معلم تلقی نمی شود. مدل های هوشمند با شناسایی الگوهای پیچیده، خوشه بندی مسیرهای یادگیری و ارائه بازخوردهای تطبیقی می توانند کیفیت طراحی آموزشی را افزایش دهند، به شرط آنکه نتایج آن ها به زبان آموزشی ترجمه شود و به اقدام های مشخص در کلاس تبدیل گردد. همچنین تاکید می شود که کاربرد هوش مصنوعی بدون حکمرانی داده و اصول اخلاقی می تواند به سوگیری، برچسب زنی و کاهش امنیت روانی منجر شود و در نهایت خلاقیت را تضعیف کند.

کلیدواژه ها:

ظرفیت خلاقانه ، دانش آموزان ، تحلیل داده های آموزشی ، هوش مصنوعی ، توانمندساز