چگونگی برقراری ارتباط موثر با والدین برای حمایت از یادگیری دانش آموز

ارتباط موثر میان مدرسه و خانواده، یکی از مهم ترین ارکان پشتیبانی از فرایند یادگیری دانش آموزان به شمار می رود، بااین حال بسیاری از نظام های آموزشی در اجرای عملی این ارتباط با چالش های جدی روبه رو هستند. مقاله حاضر با رویکرد مروری، به بررسی الگوها، مولفه ها و موانع برقراری ارتباط کارآمد والدین و معلمان در حمایت از یادگیری دانش آموزان پرداخته است. مبانی نظری این مرور بر مدل شش گانه مشارکت والدین اپستین، نظریه سرمایه فرهنگی و اجتماعی کلمن، و مفهوم سواد ارتباطی استوار است. یافته های مروری نشان می دهد که ارتباط موثر فراتر از اطلاع رسانی صرف از وضعیت تحصیلی است و شامل سه سطح «همکاری در تکالیف»، «مشارکت در تصمیم گیری های آموزشی» و «توانمندسازی والدین برای نقش آفرینی در خانه» می شود. همچنین شواهد حاکی از آن است که این ارتباط زمانی بیشترین تاثیر را بر انگیزه، خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی دارد که دوطرفه، مستمر، مبتنی بر احترام متقابل و متناسب با بافت فرهنگی خانواده باشد. در مقابل، مهم ترین چالش های فرارو شامل شکاف دیجیتال، کمبود زمان، تفاوت انتظارات نقش، و فقدان آموزش مهارت های ارتباطی برای هر دو طرف است. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت طراحی یک مدل ارتباطی ترکیبی (حضوری-مجازی)، توانمندسازی معلمان در حوزه ارتباط با والدین، و تدوین سیاست های حمایتی متناسب با تنوع خانواده ها تاکید دارد. این مرجع می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های مداخله ای در مدارس و نیز جهت دهی به پژوهش های آینده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، ارتباط خانه-مدرسه ، یادگیری خودتنظیم ، توانمندسازی خانواده ، سواد ارتباطی