جایگاه هوش مصنوعی در برنامه ریزی معاون آموزشی برای بهبود یادگیری ادبیات فارسی توسط دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی جایگاه هوش مصنوعی در برنامه ریزی معاون آموزشی برای بهبود یادگیری ادبیات فارسی دانش آموزان است. با توجه به نقش معاون در طراحی فعالیت ها، نظارت بر تدریس و پشتیبانی از معلمان، پرسش اصلی این است که چگونه ابزارهای هوش مصنوعی می توانند در تصمیم گیری، تولید محتوا و ارزیابی یادگیری ادبیات به کار گرفته شوند. روش پژوهش توصیفی از نوع تحلیلی و با رویکرد کیفی–کمی است؛ ابتدا با مطالعه اسناد و منابع، مولفه های برنامه ریزی معاون و دامنه کاربرد هوش مصنوعی در آموزش ادبیات شناسایی شد، سپس با پرسشنامه و مصاحبه با معاونان آموزشی و دبیران ادبیات داده ها گردآوری گردید. مدل تحلیل مطالب بر پایه استخراج مفاهیم کلیدی، دسته بندی تم ها و مقایسه دیدگاه ها در سه محور «طراحی آموزشی»، «مدیریت کلاس و بازخورد» و «شخصی سازی یادگیری» به کار رفت و شاخص های کیفی با آزمون های مناسب و شاخص های کمی با آمار توصیفی و همبستگی تحلیل شد. نتایج نشان داد معاونان هوش مصنوعی را در تولید طرح درس، سوالات تستی و تشریحی، تحلیل متن و پیشنهاد فعالیت های مهارت محور مفید می دانند، اما نگرانی از کاهش خلاقیت دانش آموز، خطای ابزار و نیاز به آموزش معلمان مانع بهره برداری یکنواخت است؛ همچنین ارتباط مثبت میان آشنایی معاون با هوش مصنوعی و کیفیت برنامه ریزی آموزشی ادبیات گزارش شد. بر اساس این نتایج، جایگاه هوش مصنوعی در برنامه ریزی معاون آموزشی نه به عنوان جایگزین معلم، بلکه به عنوان دستیار در تصمیم گیری، کاهش بار کاری و تنوع بخشی به یادگیری ادبیات فارسی قابل تثبیت است، اگر چارچوب اخلاقی، نظارتی و مهارت آموزی در سطح مدرسه تعریف شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، معاون آموزشی ، برنامه ریزی آموزشی ، یادگیری ادبیات فارسی ، مدیریت آموزشی ، فناوری آموزشی