بررسی چالش های بنیادین تدریس معلم محور و تک بعدی در نظام آموزش و پرورش

تدریس معلم محور و تک بعدی به عنوان یکی از کهن ترین و رایج ترین رویکردهای آموزشی، همواره نقش غالب در کلاس های درس داشته است. با این حال، این رویکرد با چالش های بنیادین و عمیقی مواجه است که می تواند کیفیت یادگیری، رشد فکری و شکوفایی استعدادهای دانش آموزان را به طور جدی تحت تاثیر قرار دهد. این مقاله به بررسی و تحلیل چالش های اساسی تدریس معلم محور و تک بعدی در نظام آموزش و پرورش می پردازد. یافته های پژوهش های معاصر نشان می دهد که مهم ترین چالش های این رویکرد عبارتند از: کاهش فرصت های تفکر و استدلال دانش آموزان و ایجاد وابستگی فکری، تبدیل شدن دانش آموزان به «انسان های تک بعدی» با فقدان خلاقیت و تفکر انتقادی، بیگانه شدن دانش آموزان با فرآیند یادگیری و کاهش انگیزه درونی، نادیده گرفته شدن تفاوت های فردی و نیازهای متنوع یادگیرندگان، و افزایش بار شناختی اضافی ناشی از عدم تناسب روش با ساختار ذهن دانش آموزان. همچنین پژوهش ها نشان می دهد که اگرچه روش های معلم محور می توانند در انتقال حجم بالای اطلاعات و مدیریت کلاس موثر باشند، اما تداوم این رویکرد به «بی حسی تربیتی» منجر می شود که در آن دانش آموزان از فرصت به کارگیری قوای عقلانی خود محروم می گردند. مقاله با ارائه چارچوبی تحلیلی از چالش ها و راهکارهای گذار به سوی رویکردهای متوازن و ترکیبی به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

تدریس معلم محور ، تک بعدی ، بی حسی تربیتی ، دانش آموز ، یادگیری فعال ، چالش های آموزشی.