مقایسه کارایی روش های احراز هویت چندعاملی مبتنی بر توکن سخت افزاری و بیومتریک در سیستم های اطلاعات بیمارستانی

پژوهش حاضر با هدف مقایسه کارایی روش های احراز هویت چندعاملی مبتنی بر توکن سخت افزاری و بیومتریک در سیستم های اطلاعات بیمارستانی انجام شده است. سیستم های اطلاعات بیمارستانی به عنوان قلب تپنده مدیریت اطلاعات سلامت، حجم عظیمی از داده های حساس و محرمانه بیماران را در خود جای داده اند و از این رو، تامین امنیت دسترسی به این سیستم ها، یکی از اولویت های اساسی مراکز درمانی در سراسر جهان محسوب می شود. در سال های اخیر، روش های سنتی احراز هویت مبتنی بر نام کاربری و رمز عبور، به دلیل آسیب پذیری های فراوان در برابر حملات سایبری، فیشینگ و مهندسی اجتماعی، دیگر پاسخگوی نیازهای امنیتی نظام های سلامت نیستند و به همین دلیل، رویکردهای نوین احراز هویت چندعاملی که ترکیبی از عوامل مختلف دانش، مالکیت و ویژگی های زیستی را به کار می گیرند، مورد توجه ویژه قرار گرفته اند. در این میان، دو روش اصلی احراز هویت چندعاملی یعنی استفاده از توکن های سخت افزاری و بهره گیری از ویژگی های بیومتریک، هر یک دارای مزایا، معایب، چالش ها و زمینه های کاربرد متفاوتی هستند که انتخاب میان آنها، نیازمند بررسی دقیق و همه جانبه در بافتار خاص سیستم های اطلاعات بیمارستانی می باشد. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از روش مرور نظام مند، به شناسایی، دسته بندی و مقایسه مطالعات انجام شده در زمینه کاربرد این دو روش در محیط های بیمارستانی پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که روش بیومتریک با ارائه سرعت احراز هویت بالاتر، تجربه کاربری مطلوب تر و عدم نیاز به حمل وسیله اضافی، در شرایط عادی عملکرد کارآمدتری دارد، در حالی که روش توکن سخت افزاری از سطح امنیت بالاتری در برابر حملات بازپخش و جعل هویت برخوردار است و هزینه های پیاده سازی و نگهداری کمتری دارد. همچنین، ترکیب این دو روش در قالب راهکارهای احراز هویت چندعاملی پیشرفته، می تواند ضمن بهره مندی از مزایای هر دو رویکرد، نقاط ضعف آنها را پوشش دهد و سطح امنیتی مطلوبی را برای سیستم های اطلاعات بیمارستانی فراهم آورد. با این حال، چالش هایی همچون هزینه های بالای تجهیزات بیومتریک، نگرانی های مربوط به حریم خصوصی داده های زیستی، خطر گمشدن یا سرقت توکن های سخت افزاری و مقاومت پرسنل درمانی در برابر پذیرش فناوری های نوین، از موانع مهم پیاده سازی این روش ها در بیمارستان های ایران به شمار می روند. پژوهش حاضر ضمن تاکید بر ظرفیت بالای هر دو روش در ارتقای امنیت سیستم های اطلاعات بیمارستانی، بر لزوم انجام مطالعات بومی سازی شده و توجه به شرایط خاص هر مرکز درمانی در انتخاب روش مناسب تاکید می نماید.

کلیدواژه ها:

احراز هویت چندعاملی ، توکن سخت افزاری ، بیومتریک ، سیستم اطلاعات بیمارستانی ، امنیت اطلاعات