بررسی اثر بخشی شیوه های تدریس در بستر آموزش مجازی و تاثیر آن بر یاد گیری دانش آموزان

گسترش فناوری های اطلاعات و ارتباطات و توسعه آموزش الکترونیکی، موجب شده است آموزش مجازی به یکی از مهم ترین شیوه های یاددهی و یادگیری در نظام های آموزشی تبدیل شود. در این میان، کیفیت آموزش مجازی بیش از هر عامل دیگری به شیوه های تدریس معلمان و میزان تناسب آن ها با ویژگی های این محیط وابسته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی شیوه های تدریس در بستر آموزش مجازی و تاثیر آن بر یادگیری دانش آموزان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی با رویکرد مروری (کتابخانه ای) است. داده های پژوهش از طریق مطالعه و بررسی کتاب ها، مقالات علمی، پایان نامه ها و اسناد معتبر داخلی و خارجی گردآوری و با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته های پژوهش نشان داد که استفاده از شیوه های تدریس فعال، تعاملی و دانش آموزمحور، از جمله یادگیری مشارکتی، آموزش مبتنی بر مسئله، آموزش مبتنی بر پروژه، بهره گیری از محتوای چندرسانه ای، ارزشیابی مستمر و ارائه بازخورد موثر، نقش مهمی در افزایش کیفیت یادگیری، ارتقای انگیزه، بهبود مشارکت، تقویت تعامل آموزشی و افزایش عملکرد تحصیلی دانش آموزان در محیط های آموزش مجازی دارد. همچنین نتایج نشان داد که مهارت معلمان در استفاده از فناوری های آموزشی، کیفیت طراحی محتوای الکترونیکی، میزان تعامل میان معلم و دانش آموز، دسترسی به زیرساخت های مناسب و توجه به تفاوت های فردی فراگیران، از مهم ترین عوامل موثر بر اثربخشی آموزش مجازی محسوب می شوند. در مجموع، نتایج پژوهش بیانگر آن است که موفقیت آموزش مجازی بیش از آنکه به فناوری وابسته باشد، به کیفیت شیوه های تدریس، توانمندی حرفه ای معلمان، طراحی مناسب فعالیت های آموزشی و ایجاد تعامل موثر میان معلم و دانش آموز بستگی دارد. ازاین رو، برنامه ریزی برای توانمندسازی معلمان، توسعه زیرساخت های آموزشی، استفاده از روش های تدریس نوین و به کارگیری فناوری های تعاملی می تواند نقش موثری در ارتقای کیفیت آموزش مجازی و بهبود یادگیری دانش آموزان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، شیوه های تدریس ، یادگیری دانش آموزان ، آموزش الکترونیکی ، اثربخشی تدریس ، فناوری آموزشی ، یاددهی–یادگیری