ارزیابی مدل های آسایش حرارتی تطبیقی در فضاهای نیمه باز و تاثیر آن بر کاهش مصرف انرژی در ساختمان های آموزشی شهر یاسوج

فضاهای نیمه باز در معماری آموزشی به عنوان حلقه واسط میان محیط های مسقف و باز، نقش کلیدی در تنظیم خرد اقلیم، تعاملات اجتماعی و بهبود کیفیت زیست حرارتی کاربران ایفا می کنند. با این حال، تکیه بر مدل های آسایش حرارتی استاتیک (نظیر PMV(در فرآیند طراحی این فضاها، اغلب به برآورد نادرست نیازهای حرارتی و در نتیجه، اتلاف گسترده انرژی در تجهیزات مکانیکی منجر می شود. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی مدل های آسایش حرارتی تطبیقی (Adaptive Thermal Comfort) در فضاهای نیمه باز ساختمان های آموزشی شهر یاسوج و سنجش تاثیر آن ها بر کاهش بار انرژی انجام شده است. روش تحقیق در این پژوهش، توصیفی-تحلیلی با تکیه بر ارزیابی های میدانی و تحلیل های اقلیمی است. شهر یاسوج با ویژگی های اقلیمی خاص خود (اقلیم سرد و کوهستانی، نوسانات شدید دمایی روز و شب، و پتانسیل بالای تابش در فصول میانی)، بستر این مطالعه قرار گرفته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که اعمال استانداردهای آسایش تطبیقی (مانند ASHRAE ۵۵) در فضاهای نیمه باز مدارس و دانشگاه های این اقلیم، بازه دمای قابل قبول برای کاربران را تعریض می کند. این امر به دلیل افزایش نرخ انطباق رفتاری و روان شناختی دانش آموزان و دانشجویان در فصول تحصیلی (به ویژه پاییز و بهار) است. نتایج حاصل از این ارزیابی مشخص می سازد که بهره گیری هوشمندانه از فضاهای نیمه باز به عنوان نواحی پیش گرمایش یا پیش-سرمایش، بار حرارتی کل ساختمان های آموزشی را تا حدود ۱۸ الی ۲۲ درصد کاهش داده و نیاز به سیستم های مکانیکی را در فصول میانی به حداقل می رساند.

کلیدواژه ها:

آسایش حرارتی تطبیقی ، فضاهای نیمه باز ، معماری آموزشی ، کاهش مصرف انرژی ، شهر یاسوج ، خرد اقلیم.