نقش آموزه های دینی در تقویت مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان

آموزه های دینی به عنوان یکی از بنیادی ترین نظام های معنایی و هنجاری در فرهنگ اسلامی، ظرفیت های بی نظیری برای بازتعریف رابطه ی انسان با طبیعت و تقویت مسئولیت پذیری زیست محیطی در نسل جوان فراهم می آورند. این مقاله با رویکرد توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع اسلامی، به بررسی نقش این آموزه ها در شکل گیری و تعمیق حس مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که مفاهیمی چون خلافت الهی، امانت داری، پرهیز از اسراف، و عدالت زیست محیطی، می توانند به عنوان چارچوب های انگیزشی و اخلاقی، رفتارهای حفاظت محور را در دانش آموزان نهادینه کنند. همچنین، نقش مسجد، خانواده، معلمان و متون درسی در انتقال موثر این آموزه ها انکارناپذیر است. در این میان، روش های فعال آموزشی مانند الگوسازی عملی، داستان پردازی قرآنی و مشارکت در فعالیت های طبیعت محور، تاثیرگذاری عمیق تری نسبت به روش های خطابی و نظری دارند. آسیب شناسی موجود نشان می دهد که فاصله ی میان گفتار و رفتار دینی در برخی متولیان آموزشی، یکی از موانع اصلی اثرگذاری است. در نهایت، بازطراحی برنامه های درسی مبتنی بر رویکرد تلفیقی از معرفت دینی و دانش زیست محیطی، می تواند گام موثری در تربیت نسلی آگاه، متعهد و مسئول در برابر محیط زیست باشد. این پژوهش بر ضرورت تحول در نظام آموزش رسمی و غیررسمی با تکیه بر گنجینه های غنی اسلامی تاکید می کند و آن را راهبردی کارآمد برای مدیریت بحران های زیست محیطی معاصر می داند.

کلیدواژه ها:

آموزه های دینی ، ، مسئولیت پذیری زیست محیطی ، دانش آموزان