نقش روایت پردازی آموزشی در تقویت هویت، مسئولیت پذیری و یادگیری دانش آموزان

روایت پردازی آموزشی به عنوان یکی از رویکردهای نوین در حوزه تعلیم و تربیت، توانسته است افق های تازه ای را در فرآیند یاددهی-یادگیری گشوده و به عاملی موثر در تحول شخصیت و ارتقای سطح شناختی دانش آموزان تبدیل شود. این مقاله با رویکردی مروری-تحلیلی به بررسی کارکردهای چندگانه روایت پردازی در سه حوزه هویت سازی، مسئولیت پذیری اجتماعی و بهبود کیفیت یادگیری می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که داستان ها و حکایت های هدفمند، به دلیل ساختار عاطفی و شناختی خود، بستری امن برای کشف خود، بازتعریف ارزش ها و درونی سازی مفاهیم انتزاعی فراهم می آورند. روایت ها با ارائه الگوهای رفتاری متنوع و موقعیت های اخلاقی چالش برانگیز، دانش آموز را به تامل در مورد کنش های خود و دیگران وا می دارند و بدین سان، حس تعلق و تعهد نسبت به اجتماع را در او پرورش می دهند. همچنین، استفاده از قصه های علمی و تاریخی، ضمن ملموس سازی مطالب درسی، به سازماندهی بهتر اطلاعات در حافظه بلندمدت کمک کرده و انگیزه یادگیری را به طور چشمگیری افزایش می دهد. در این نوشتار، ضمن تبیین مبانی نظری روایت پردازی، به کاربردهای عملی آن در کلاس های درس و چالش های پیش روی معلمان نیز پرداخته می شود. نتیجه کلی آنکه روایت پردازی صرفا یک ابزار آموزشی نیست، بلکه رویکردی انسان شناسانه است که می تواند به بازآفرینی هویت فردی و جمعی دانش آموزان در بستر تعاملات آموزشی بینجامد.

کلیدواژه ها:

روایت پردازی آموزشی ، هویت ، مسئولیت پذیری ، یادگیری ، دانش آموزان