تاثیر آموزش سواد بحران بر افزایش آمادگی روانی دانش آموزان در شرایط ناپایدار اجتماعی

شرایط ناپایدار اجتماعی و بحران های طبیعی و انسانی، دانش آموزان را به عنوان یکی از آسیب پذیرترین گروه های جامعه با چالش های روانی جدی مواجه می سازد. این مقاله به بررسی تاثیر آموزش سواد بحران بر افزایش آمادگی روانی دانش آموزان می پردازد. با بهره گیری از چارچوب مفهومی سواد بحران (Hazard Literacy) که شامل ابعاد دانش و فهم، تفکر و مهارت، ارزش و نگرش، روان و هیجان و عمل و عملکرد است، این پژوهش نشان می دهد که آموزش های سنتی مدیریت بحران عمدتا بر دو بعد نخست متمرکز بوده و از توجه به آمادگی روانی و مولفه های هیجانی غفلت کرده اند. یافته های پژوهش های نظام مند نشان می دهد که میانگین توجه به بعد روان و هیجان در برنامه های آموزشی داخلی و بین المللی به ترتیب ۰٫۹۶ و ۰٫۸۸ از ۵ است که بیانگر کمبودی چشمگیر است. در مقابل، آموزش های جامع سواد بحران که مولفه های روان شناختی را نیز پوشش می دهند، می توانند آمادگی روانی دانش آموزان را تا حد قابل توجهی افزایش دهند. پژوهش ها نشان می دهد که بین سواد بحران و آمادگی روانی همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد و سواد بحران به عنوان پیش بینی کننده مهمی برای آمادگی روان شناختی در برابر بحران ها عمل می کند. این مقاله با تحلیل شکاف های موجود در نظام آموزشی و ارائه چارچوبی جامع برای آموزش سواد بحران، راهکارهایی عملی برای ارتقای آمادگی روانی دانش آموزان در مواجهه با شرایط ناپایدار اجتماعی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

سواد بحران ، آمادگی روانی ، دانش آموزان ، شرایط ناپایدار اجتماعی ، تاب آوری روان شناختی ، آموزش مدیریت بحران