تعاملات اجتماعی و هوش هیجانی: مطالعه ای در اکوسیستم آموزشی

این پژوهش با هدف واکاوی دقیق و تحلیل ساختاری نقش تعاملات اجتماعی در محیط مدرسه و تاثیر مستقیم آن بر مولفه های هوش هیجانی (EI) دانش آموزان انجام شده است. در پارادایم های آموزشی کلاسیک، تمرکز اصلی بر انتقال دانش کلامی و ریاضی بود، اما در این مطالعه، فرضیه بر این استوار است که مدرسه به عنوان یک «محیط اجتماعی مینیاتوری»، بستری حیاتی برای تمرین مدیریت هیجانات، همدلی و مهارت های ارتباطی فراهم می کند. با استفاده از رویکردی تحلیلی، این مقاله به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه تعاملات با همسالان و روابط با مربیان، از طریق فرآیندهای بازخورد اجتماعی و یادگیری مشاهده ای، منجر به تقویت زیرساخت های عصبی-روانی مربوط به خودآگاهی و خودتنظیمی می شود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که خلاءهای اجتماعی در محیط مدرسه، منجر به تضعیف هوش هیجانی و افزایش آسیب پذیری های روان شناختی می گردد، در حالی که محیط های مبتنی بر تعامل فعال، نقش محافظتی در برابر استرس های اجتماعی ایفا کرده و پتانسیل های رشد شخصیتی را شکوفا می سازند. این مقاله در نهایت، چارچوبی برای بازتعریف محیط مدرسه از یک «مرکز انتقال اطلاعات» به یک «آکادمی هوش هیجانی» ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

محیط اجتماعی ، انتقال اطلاعات ، هوش هیجانی ، هیجانات