تاثیر الگوهای آموزشی نوین بر انگیزش تحصیلی، خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی فراگیران

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر الگوهای آموزشی نوین بر انگیزش تحصیلی، یادگیری خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی فراگیران است. در رویکردهای سنتی، انتقال یک سویه اطلاعات، حافظه محوری و نقش منفعل فراگیر می تواند موجب کاهش مشارکت، استقلال و علاقه به یادگیری شود. در مقابل، الگوهای آموزشی نوین مانند یادگیری مشارکتی، کلاس معکوس، یادگیری مبتنی بر مسئله، یادگیری پروژه محور، آموزش ترکیبی و بهره گیری هدفمند از فناوری های آموزشی، بر فعالیت و مشارکت فراگیر، تعامل اجتماعی، حل مسئله، بازخورد مستمر و مسئولیت پذیری در فرایند یادگیری تاکید دارند. این پژوهش با رویکردی توصیفی تحلیلی و بر اساس بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهش های مرتبط، نقش این الگوها را در بهبود متغیرهای شناختی، انگیزشی و تحصیلی فراگیران تحلیل می کند.یافته ها نشان می دهد که استفاده صحیح و متناسب از الگوهای آموزشی نوین، از طریق ایجاد محیط یادگیری فعال، جذاب و فراگیرمحور، می تواند انگیزش درونی، احساس شایستگی، خودکارآمدی و علاقه فراگیران به فعالیت های آموزشی را افزایش دهد. همچنین، مشارکت فراگیران در تعیین اهداف، انتخاب راهبردهای مناسب، مدیریت زمان، نظارت بر عملکرد و ارزشیابی نتایج یادگیری، زمینه تقویت مهارت های خودتنظیمی را فراهم می سازد. در چنین محیطی، فراگیر از دریافت کننده منفعل اطلاعات به یادگیرنده ای فعال، مستقل و مسئول تبدیل می شود و با شناخت نقاط قوت و ضعف خود، فرایند یادگیری را به شکل آگاهانه تری هدایت می کند. افزایش تعامل میان مدرس و فراگیر، یادگیری همیارانه، ارائه بازخوردهای به موقع و ارتباط محتوای آموزشی با مسائل واقعی نیز به تعمیق یادگیری، تثبیت آموخته ها و انتقال دانش به موقعیت های جدید کمک می کند.بررسی ها همچنین بیانگر آن است که افزایش انگیزش تحصیلی و توسعه توانایی های خودتنظیمی می تواند به صورت مستقیم و غیرمستقیم موجب بهبود پیشرفت تحصیلی شود.

کلیدواژه ها:

الگوهای آموزشی نوین ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری خودتنظیمی ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری فعال ، آموزش فراگیرمحور ، فناوری آموزشی.