تحلیل سیاست های آموزشی مرتبط با درس تربیت بدنی در شرایط بحران: مطالعه ای کیفی

هدف: سیاست گذاری تربیت بدنی در شرایط بحرانی، نقشی حیاتی در حفظ سلامت جسمانی و روانی دانش آموزان ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل سیاست های تربیت بدنی مدارس در مواجهه با شرایط بحرانی و ارائه الزامات بهبود ساختاری انجام شد.روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش جمع آوری داده ها، کیفی با رویکرد تحلیل مضمون بود. جامعه آماری شامل متخصصان تربیت بدنی، سیاست گذاران آموزش و پرورش، مدیران مدارس و معلمان تربیت بدنی کشور بود که از میان آن ها، ۱۷ نفر به روش نمونه گیری هدفمند برای انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته انتخاب شدند. همچنین ۹ سند سیاست گذاری رسمی مرتبط با دوره بحران (۱۳۹۸ تا ۱۴۰۴) تحلیل شد. داده ها با استفاده از نرم افزار MAXQDA و بر اساس روش شش مرحله ای براون و کلارک تحلیل شدند. برای تعیین پایایی کیفی از روش پایایی میان ارزیابان استفاده شد که ضریب توافق ۸۴.۵ درصد به دست آمد.یافته ها: تحلیل داده ها منجر به شناسایی ۶ مضمون اصلی، ۱۲ مقوله محوری و ۳۴ کد باز شد. مضامین اصلی شناسایی شده عبارتند از: «سیاست ها و راهبردهای موجود»، «فرایند سیاست گذاری و تصمیم گیری»، «چالش ها و موانع ساختاری-پداگوژیکی»، «تجربیات و ادراکات ذینفعان»، «اثربخشی سیاست ها»، و «راهبردها و الزامات بهبود». یافته ها نشان داد که سیاست های اتخاذشده عمدتا متمرکز بر بسترهای مجازی (مانند شبکه شاد)، متمرکز و بالا به پایین، واکنش گرا و فاقد انعطاف بومی بوده اند که منجر به فرسودگی معلمان و کاهش اثربخشی درس تربیت بدنی شده است.نتیجه گیری: سیاست گذاری تربیت بدنی در زمان بحران نیازمند تغییر رویکرد از تصمیم گیری های متمرکز و واکنشی به سمت سیاست گذاری مشارکتی، منعطف و آینده نگر است. توسعه مدل های یادگیری تلفیقی (ترکیبی)، ارتقای زیرساخت های فناوری و توانمندسازی پداگوژیکی معلمان برای شرایط اضطراری، از الزامات اساسی برای تاب آوری سیستم آموزش تربیت بدنی در بحران های پیش رو است.

کلیدواژه ها:

سیاست گذاری تربیت بدنی ، شرایط بحرانی ، تحلیل مضمون ، آموزش مجازی ، تاب آوری آموزشی