مدل سازی توسعه ورزش همگانی در شهرداری منطقه ۱۴ با رویکرد عدالت فضایی

پژوهش حاضر با هدف مدل سازی توسعه ورزش همگانی در شهرداری منطقه ۱۴ تهران با رویکرد عدالت فضایی انجام شده بود. در این مطالعه تلاش شده بود تا وضعیت موجود فضاهای ورزشی، میزان دسترسی شهروندان به امکانات ورزش همگانی، کیفیت توزیع فضایی این امکانات و میزان انطباق آن ها با اصول عدالت فضایی بررسی شود. روش پژوهش بر پایه تحلیل اسناد، بررسی میدانی، تحلیل داده های جمعیتی و فضایی و مصاحبه با کارشناسان ورزشی و مدیران شهری استوار بود. داده ها از ۹ محله اصلی منطقه ۱۴ جمع آوری شده بودند و نتایج نشان داده بودند که توزیع فضاهای ورزش همگانی در منطقه نامتوازن بوده و برخی محلات کم برخوردار سهم بسیار کمتری از امکانات ورزشی داشته اند. نتایج نشان داده بود که توسعه ورزش همگانی در منطقه ۱۴ نیازمند یک مدل جامع مبتنی بر عدالت فضایی بوده است؛ مدلی که بتواند بر اساس شاخص هایی مانند تراکم جمعیت، نیازهای سنی، فاصله تا فضاهای ورزشی، کیفیت امکانات موجود و سطح مشارکت شهروندان، اولویت بندی دقیقی برای توسعه فضاهای ورزشی ارائه دهد. تحلیل داده ها نشان داده بود که محلاتی مانند مینابی، آهنگران، چهارصد دستگاه و تاکسیرانی کمترین میزان دسترسی به فضاهای ورزش همگانی را داشته اند، در حالی که محلاتی مانند ابوذر و دولاب وضعیت بهتری داشته اند. این پژوهش در نهایت یک مدل پیشنهادی برای توسعه ورزش همگانی ارائه کرده بود که شامل توسعه فضاهای کوچک مقیاس در محلات کم برخوردار، بازسازی فضاهای فرسوده، افزایش تجهیزات ورزشی در پارک ها، ایجاد مسیرهای پیاده روی و دوچرخه سواری، اجرای برنامه های محله محور و افزایش مشارکت بخش خصوصی بود. یافته ها نشان دادند که توسعه ورزش همگانی با رویکرد عدالت فضایی می تواند نقش مهمی در ارتقای سلامت شهروندان، افزایش مشارکت اجتماعی و کاهش آسیب های اجتماعی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

شهرداری منطقه ۱۴ ، زیرساخت ورزشی ، سلامت شهروندان ، ورزش همگانی ، توسعه شهری