الگوهای وابسته به حالت فعالیت باند بتا در شرایط استراحت و اجرای پاس فوتبال: مقایسه فوتبالیست های نوجوان و بزرگسال نیمه حرفه ای

هدف پژوهش حاضر بررسی تفاوت های بین گروهی در فعالیت باند بتا در فوتبالیست های نوجوان و بزرگسال در شرایط استراحت و اجرای مهارت پاس فوتبال در فواصل مختلف بود. این مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح آمیخته (۲×۳) انجام شد. نمونه شامل ۳۰ فوتبالیست نیمه حرفه ای (۱۵ نوجوان و ۱۵ بزرگسال) با حداقل سه سال سابقه تمرین منظم فوتبال بود که به صورت هدفمند انتخاب شدند. داده های الکتروانسفالوگرافی (EEG) با دستگاه ۲۴ کاناله SMARTING و بر اساس سیستم ۱۰–۲۰ ثبت شد. پس از پیش پردازش شامل فیلترگذاری و حذف آرتیفکت ها با روش ICA، توان نسبی باند بتا (۱۳–۳۰ هرتز) در شرایط استراحت (چشم باز و چشم بسته) و حین اجرای پاس در فواصل ۳، ۵ و ۷ متر محاسبه شد. برای تحلیل داده ها از تحلیل واریانس آمیخته و آزمون t مستقل به عنوان آزمون های تعقیبی با اصلاح FDR استفاده شد. نتایج نشان داد در شرایط استراحت، بزرگسالان نسبت به نوجوانان فعالیت بتای بیشتری در نواحی پیشانی و مرکزی داشتند. در حین اجرای تکلیف، تفاوت های بین گروهی در هر سه فاصله تنها در نواحی پاریتال–پس سری (Pz و POz) مشاهده شد. این الگو بیانگر آن است که با افزایش سن و تجربه ورزشی، سازمان دهی فعالیت قشری از حالت پراکنده تر به الگوهای متمرکزتر و کارآمدتر تغییر می یابد. همچنین نتایج نشان می دهد که نواحی پاریتال–پس سری نقش مهمی در پردازش بازخورد دیداری–حرکتی و تنظیم دقیق پاس در فوتبال دارند. در مجموع، یافته ها بر اهمیت نقش بلوغ عصبی و تجربه ورزشی در بهینه سازی شبکه های عصبی مرتبط با کنترل حرکتی و تصمیم گیری تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

الکتروانسفالوگرافی ، باند بتا ، فوتبال ، کنترل حرکتی ، تفاوت سنی