مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات HIFT در دو سطح آب و خشکی بر برخی عوامل مهارتی بازیکنان فوتبال پسر ۱۲ الی ۱۴ سال

هدف از پژوهش حاضر، مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIFT) در دو محیط آب و خشکی بر عوامل مهارتی بازیکنان فوتبال پسر ۱۲ تا ۱۴ ساله بود. جامعه آماری شامل بازیکنان فعال در تیم های باشگاهی و مدارس فوتبال شهرستان بندرانزلی بود که دارای حداقل یک سال سابقه تمرین مستمر بودند. نمونه آماری شامل ۳۰ نفر بود که به صورت هدفمند انتخاب و به سه گروه تمرین در آب، تمرین در خشکی و کنترل (هر گروه ۱۰ نفر) تقسیم شدند. گروه های تمرینی علاوه بر برنامه های معمول فوتبال، به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه ۶۰ دقیقه ای به اجرای تمرینات HIFT پرداختند، در حالی که گروه کنترل تنها به فعالیت های رایج تیمی خود ادامه داد. به منظور ارزیابی عوامل مهارتی، آزمون های استاندارد فوتبال شامل شوت، پاس، کنترل توپ و دریبلینگ در مراحل پیش آزمون و پس آزمون مورد استفاده قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری ۰٫۰۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تمرینات HIFT در هر دو محیط آب و خشکی تاثیر معناداری بر مهارت های شوت، پاس و کنترل نداشت و تفاوت معناداری بین گروه ها در این متغیرها مشاهده نشد. با این حال، در مهارت دریبلینگ تفاوت معناداری بین گروه ها مشاهده گردید، به طوری که گروه تمرین در آب نسبت به گروه کنترل بهبود معناداری نشان داد، در حالی که بین دو محیط تمرینی تفاوت معناداری وجود نداشت. به طور کلی، نتایج پژوهش نشان داد که تمرینات HIFT، علی رغم اثربخشی محدود بر مهارت های تکنیکی فوتبال، می توانند در برخی مولفه های مهارتی مانند دریبلینگ، به ویژه در محیط آبی، اثرات مثبتی ایجاد کنند. با این حال، برای بهبود معنادار سایر مهارت های فنی، استفاده از تمرینات اختصاصی تکنیکی در کنار تمرینات عملکردی ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

تمرینات HIFT ، مهارت های فوتبال ، دریبلینگ ، محیط آبی ، محیط خشکی ، فوتبالیست های نوجوان