مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات HIFT در دو سطح آب و خشکی بر عوامل آمادگی جسمانی بازیکنان فوتبال پسر ۱۲ تا ۱۴ سال

این پژوهش با هدف مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIFT) در دو محیط آبی و خشکی بر عوامل آمادگی جسمانی بازیکنان فوتبال پسر ۱۲ تا ۱۴ سال انجام شد. جامعه آماری شامل بازیکنان فعال در تیم های باشگاهی و مدارس فوتبال شهرستان بندرانزلی بود که دارای حداقل یک سال سابقه تمرین منظم بودند. از میان آن ها، ۳۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب و در سه گروه تمرین در آب، تمرین در خشکی و کنترل (هر گروه ۱۰ نفر) جای گذاری شدند. گروه های تمرینی علاوه بر برنامه تمرینی تیمی، به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته، هر جلسه ۶۰ دقیقه) در برنامه تمرینات HIFT شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل تنها به تمرینات معمول خود پرداخت.متغیرهای آمادگی جسمانی شامل توان، توان بی هوازی، توان هوازی، سرعت، انعطاف پذیری، استقامت عضلانی و چابکی با استفاده از آزمون های استاندارد قبل و پس از مداخله اندازه گیری شدند. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بنفرونی در سطح معناداری ۰.۰۵ انجام گرفت. نتایج نشان داد که تمرینات HIFT در هر دو محیط آبی و خشکی تاثیر معناداری بر توان (۰۰۱/۰=Sig، ۶۲۷/۱۷=F) و توان هوازی (۰۰۱/۰=Sig، ۵۷۷/۸=F) داشت، به طوری که هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل بهبود معناداری نشان دادند، اما تفاوت معناداری بین دو محیط تمرینی مشاهده نشد. همچنین، تمرین در محیط آبی موجب بهبود معنادار استقامت عضلانی (۰۱۵/۰=Sig، ۹۷۵/۴=F) گردید، در حالی که تمرین در خشکی تاثیر معناداری بر این متغیر نداشت. در مقابل، توان بی هوازی، سرعت، انعطاف پذیری و چابکی تحت تاثیر معنادار تمرینات HIFT قرار نگرفتند. به طور کلی، یافته ها نشان می دهد که تمرینات HIFT، صرف نظر از محیط اجرا، روشی موثر برای بهبود برخی شاخص های آمادگی جسمانی به ویژه توان و توان هوازی در بازیکنان نوجوان فوتبال است، اما برای بهبود سایر مولفه های آمادگی جسمانی، به ویژه ویژگی های وابسته به مهارت های اختصاصی یا سازگاری های طولانی مدت، به طراحی برنامه های تمرینی مکمل و طولانی تر نیاز است.

کلیدواژه ها:

تمرینات HIFT ، فوتبالیستهای نوجوان ، آمادگی جسمانی ، عوامل مهارتی ، محیط آب ، محیط خشکی