تاثیر ۸ هفته تمرینات ادراکی-حرکتی روی تردمیل بر پارامترهای فضایی-زمانی راه رفتن و دامنه حرکتی مفاصل ران، زانو و مچ پای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم یک اختلال عصبی-رشدی است که با نقص در مهارت های حرکتی ، به ویژه در الگوهای راه رفتن و کنترل پاسچر همراه است. با توجه به وجود ناهنجاری های حرکتی مختلف در افراد مبتلا به این اختلال و اهمیت مداخلات مبتنی بر حرکت در بهبود این مشکلات ، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ۸ هفته تمرینات ادراکی-حرکتی روی تردمیل بر پارامترهای فضایی-زمانی راه رفتن و دامنه حرکتی مفاصل اندام تحتانی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم انجام شد. این مطالعه به صورت نیمه تجربی و با طرح پیش آزمون-پس آزمون انجام شد. شرکت کنندگان شامل کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بودند که به مدت ۸ هفته در برنامه تمرینات ادراکی-حرکتی مبتنی بر تردمیل شرکت کردند. متغیرهای فضایی-زمانی راه رفتن شامل طول گام، سرعت راه رفتن، تواتر گام برداری، مدت زمان فاز استانس، مدت زمان مرحله حمایت دوگانه و دامنه حرکتی مفاصل ران، زانو و مچ پا اندازه گیری شد. برای تحلیل داده ها از آزمون t همبسته و ویلکاکسون در سطح معنی داری ۰.۰۵ استفاده شد. نتایج نشان داد دامنه حرکتی مفصل زانو به طور معناداری بهبود یافت (۰.۰۵p=)، در حالی که سایر متغیرها شامل طول گام، مدت زمان فاز استانس، دامنه حرکتی مچ پا، تواتر گام برداری، مدت زمان مرحله حمایت دوگانه، سرعت راه رفتن و دامنه حرکتی مفصل ران تفاوت معناداری نشان ندادند، اگرچه سرعت راه رفتن روندی نزدیک به معنی داری داشت (۰٫۰۶۷p=) . نتایج این پژوهش نشان می دهد که تمرینات ادراکی-حرکتی مبتنی بر تردمیل می تواند در بهبود برخی مولفه های عملکرد حرکتی، به ویژه دامنه حرکتی مفصل زانو، در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم موثر باشد؛ با این حال، برای ایجاد تغییرات گسترده تر در الگوهای راه رفتن احتمالا به دوره های تمرینی طولانی تر و پروتکل های فرد محورتر نیاز است.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم ، تردمیل ، تمرینات ادراکی-حرکتی ، پارامترهای فضایی-زمانی راه رفتن ، دامنه حرکتی مفاصل