مطالعه پیامدهای روان شناختی و فیزیولوژیک یک برنامه ورزش سازگارشده بر سلامت عمومی دانشجویان دارای سندروم داون

هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر یک برنامه ورزش سازگارشده بر برخی شاخص های روان شناختی و فیزیولوژیک مرتبط با سلامت عمومی دانشجویان دارای سندروم داون بود. این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون–پس آزمون تک گروهی انجام شد. جامعه آماری پژوهش را دانشجویان دارای سندروم داون در مراکز آموزشی و توان بخشی تشکیل دادند که از میان آنان، ۲۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. مداخله پژوهش شامل یک برنامه ورزش سازگارشده ۸ هفته ای بود که در سه جلسه ۶۰ دقیقه ای در هفته اجرا شد. متغیرهای فیزیولوژیک شامل ضربان قلب استراحت، شاخص توده بدنی، انعطاف پذیری و تعادل، و متغیرهای روان شناختی شامل اعتمادبه نفس، خلق مثبت و مشارکت اجتماعی بودند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون t وابسته تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که پس از اجرای برنامه ورزشی، میانگین نمرات تعادل، انعطاف پذیری، اعتمادبه نفس، خلق مثبت و مشارکت اجتماعی به طور معناداری افزایش یافت و میانگین ضربان قلب استراحت کاهش معناداری نشان داد. تغییرات شاخص توده بدنی معنادار نبود. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که ورزش سازگارشده، مداخله ای موثر در ارتقای سلامت عمومی دانشجویان دارای سندروم داون است و می تواند در برنامه ریزی های آموزشی، توان بخشی و سلامت محور مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سندروم داون ، ورزش سازگارشده ، سلامت عمومی ، شاخص های روان شناختی ، شاخص های فیزیولوژیک