بررسی نقش خطاهای فرود در بروز خطر آسیب ACL در والیبالیست های حرفه ای مرد

پژوهش حاضر به صورت یک مطالعه مروری با هدف بررسی نقش خطاهای فرود در افزایش خطر آسیب رباط صلیبی قدامی (ACL) در والیبالیست های حرفه ای مرد انجام شد. آسیب ACL از جمله شایع ترین آسیب های غیرتماسی در ورزش های پرشی محسوب می شود که علاوه بر هزینه های درمانی و دوره های طولانی بازتوانی، موجب افت عملکرد ورزشی، دوری از رقابت و افزایش احتمال بروز استئوآرتریت زودرس مفصل زانو می شود. با توجه به ماهیت تکرارشونده پرش و فرود در والیبال، کیفیت الگوی فرود و شاخص های بیومکانیکی مرتبط با آن نقش مهمی در بروز یا پیشگیری از این آسیب دارند. در این مطالعه، پژوهش های پیشین مرتبط با بیومکانیک اندام تحتانی، کنترل عصبی–عضلانی و آزمون ارزیابی خطای فرود (LESS) مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان داد که افزایش گشتاورهای اکستنشن و ابداکشن ران و نیز عدم تعادل در الگوهای فلکشن/اکستنشن و ابداکشن/اداکشن، موجب اختلال در بیومکانیک اندام تحتانی و افزایش بار وارده بر مفصل زانو می شود. همچنین افزایش سرعت زاویه ای پلانتارفلکشن مچ پا، ابداکشن زانو و نیروی عکس العمل خارجی زمین با کاهش کیفیت فرود و افزایش امتیاز آزمون LESS ارتباط معناداری دارد. بر اساس نتایج این مرور، متغیرهایی نظیر سرعت زاویه ای پلانتارفلکشن مچ پا، گشتاور ابداکشن ران و نیروی عکس العمل خارجی زمین می توانند به عنوان شاخص های کاربردی در شناسایی والیبالیست های در معرض خطر آسیب ACL مورد استفاده قرار گیرند. بنابراین، توجه به ارزیابی دقیق خطاهای فرود در برنامه های غربالگری و اجرای تمرینات عصبی–عضلانی با هدف اصلاح الگوهای فعال سازی عضلات اندام تحتانی و بهبود کنترل حرکتی ضروری است. طراحی برنامه های پیشگیرانه مبتنی بر اصلاح این عوامل خطر می تواند به کاهش بروز آسیب ACL و ارتقای کیفیت پرش-فرود در والیبالیست های حرفه ای مرد منجر شود.

کلیدواژه ها:

آسیب رباط صلیبی قدامی ، خطاهای فرود ، بیومکانیک اندام تحتانی ، والیبال حرفه ای