تاثیر تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر شاخص های آمادگی قلبی عروقی

تمرینات تناوبی با شدت بالا ( HIIT) در دو دهه ی اخیر به عنوان یکی از کارآمدترین روش های تمرینی برای بهبود آمادگی قلبی عروقی مطرح شده است. این نوع تمرین شامل تناوب هایی از فعالیت شدید (۸۰ تا ۹۵ درصد ضربان قلب بیشینه یا بالاتر از آستانه لاکتات) همراه با دوره های استراحت یا فعالیت کم شدت است. پژوهش های تجربی و متاآنالیزها نشان داده اند که HIIT در مقایسه با تمرینات مداوم با شدت متوسط ( MICT)، در مدت زمان کوتاه تر، بهبودهای قابل توجهی در شاخص هایی نظیر VO₂max، عملکرد اندوتلیال، فشار خون، حجم ضربه ای قلب و شاخص های متابولیکی ایجاد می کند (Weston et al., ۲۰۱۴; Milanović et al., ۲۰۱۵). هدف این مقاله بررسی جامع مکانیسم های فیزیولوژیکی، شواهد تجربی و پیامدهای کاربردی HIIT بر آمادگی قلبی عروقی است.

کلیدواژه ها:

تمرینات تناوبی با شدت بالا ، HIIT ، آمادگی قلبی عروقی ، VO۲Max ، عملکرد قلب ، فشار خون ، اندوتلیوم ، سازگاری متابولیکی