نقش تعدیل کننده توانایی تصویرسازی حرکتی در اثربخشی تمرینات ترکیبی روان شناختی بر دقت پرتاب دارت در سطوح مختلف انگیختگی

زمینه و هدف: راهبردهای روان شناختی مانند تصویرسازی و خودگویی مثبت همواره برای تمامی ورزشکاران اثربخشی یکسانی ندارند. تفاوت های فردی در توانایی تصویرسازی حرکتی ممکن است تعیین کننده میزان بهره مندی از این مداخلات باشد. هدف این مطالعه، بررسی نقش تعدیل گر توانایی تصویرسازی در تاثیر راهبردهای ترکیبی روان شناختی بر عملکرد پرتاب دارت در سطوح انگیختگی عادی، پایین و بالا بود.روش: در یک طرح نیمه تجربی با گروه کنترل، ۲۴ دختر دانش آموز راست دست (۱۶-۱۸ سال) به طور داوطلبانه شرکت کردند. توانایی تصویرسازی حرکتی آن ها پیش از مداخله با پرسشنامه تصویرسازی حرکتی-۳ (MIQ-۳) سنجیده شد. پس از همسان سازی بر اساس پیش آزمون پرتاب دارت، افراد در دو گروه ۱۲ نفره تجربی (تمرین دارت + فایل صوتی ترکیبی تصویرسازی و خودگویی) و کنترل (فقط تمرین دارت) جای گرفتند. هر دو گروه طی ۸ جلسه در سه سطح انگیختگی عادی، پایین (موسیقی آرام) و بالا (موسیقی محرک) تمرین کردند. برای تحلیل تعدیل گری، از رگرسیون سلسله مراتبی در هر سطح انگیختگی با ورود متغیر گروه، نمره MIQ-۳ و تعامل آن ها استفاده شد.یافته ها: در سطوح انگیختگی عادی و بالا، تعامل گروه × توانایی تصویرسازی معنادار بود (۰.۰۵p<،( به گونه ای که تنها ورزشکاران با توان تصویرسازی بالا از مداخله سود بردند. در سطح انگیختگی پایین، هیچ اثر تعدیل گری مشاهده نشد و حتی تصویرسازان قوی نیز بهبود نیافتند.نتیجه گیری: کارایی مداخلات روان شناختی تنها به شرایط محیطی وابسته نیست، بلکه با ظرفیت تصویرسازی فرد پیوند دارد. مربیان می توانند با یک غربالگری ساده، مداخلات را برای ورزشکاران دارای توان تصویرسازی بالا هدفمند کنند و برای سایرین، برنامه های تقویتی پیش نیاز طراحی نمایند.

کلیدواژه ها:

تصویرسازی حرکتی ، خودگویی ، انگیختگی ، تفاوت های فردی ، پرتاب دارت ، تعدیل گری