بررسی واکنش سیتوکین های ضدالتهابی و عوامل نوروتروفیک به پروتکل تمرینات قدرتی شدید در زنان چاق

چاقی در ادبیات نوین فیزیولوژی، فراتر از یک اختلال در ترکیب بدنی، به عنوان یک «اختلال ایمونو-متابولیک» مزمن تعریف می شود. در این وضعیت، بافت چربی به عنوان یک ارگان فعال غدد درون ریز، با تغییر در پروفایل ترشحی آدیپوسایتوکاین ها، توازن ظریف میان میانجی های ضدالتهابی و فاکتورهای نوروتروفیک را مخدوش می سازد. یکی از کلیدی ترین شاخص های ضدالتهابی، اینترلوکین ۱۰ (IL-۱۰) است که وظیفه سرکوب پاسخ های التهابی ناشی از چاقی و حفاظت از بافت ها را بر عهده دارد. از سوی دیگر، شواهد علمی حاکی از آن است که استرس های التهابی مزمن می توانند بر فاکتورهای رشد عصبی از جمله NGF (Nerve Growth Factor) که مسئول بقا و ترمیم نورون هاست، اثرات کاهنده داشته باشند.علیرغم توصیه های عمومی به فعالیت بدنی، تعیین «شدت بهینه» برای مداخله در جامعه زنان چاق همواره چالش برانگیز بوده است. تمرینات مقاومتی شدید (HIRT) با هدف جابجایی آستانه تحریک سیستم های سازگاری بدن، به عنوان یک راهکار نوین مطرح شده اند؛ با این فرض که شدت بالای تمرین می تواند پاسخ های محافظتی قدرتمندتری را در سطح سلولی فراخوانی کند. لذا با توجه به خلا پژوهشی در زمینه پاسخ همزمان دستگاه ایمنی و عصبی به این پروتکل، پژوهش حاضر با هدف بررسی واکنش سیتوکین ضدالتهابی (IL-۱۰) و عامل نوروتروفیک (NGF) به یک دوره تمرینات قدرتی شدید در زنان مبتلا به چاقی طراحی و اجرا گردید تا مشخص شود آیا سازگاری های بیوشیمیایی مستقل از تغییرات ترکیب بدنی رخ می دهند یا خیر