ربات های آموزشی تعاملی برای توسعه مهارت های حرکتی و حسی حرکتی در مدارس استثنایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی ربات های آموزشی تعاملی بر رشد مهارت های حرکتی و حسی-حرکتی دانش آموزان مدارس استثنایی انجام شد. هدف مطالعه ارزیابی میزان بهبود عملکرد حرکتی کودکان با نیازهای ویژه پس از به کارگیری این ربات ها بود. این تحقیق به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس استثنایی بود و نمونه ای ۳۰ نفره به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شد. مداخله شامل هشت هفته آموزش مبتنی بر ربات های تعاملی بود. برای سنجش عملکرد حرکتی، از آزمون رشد حرکتی برونینکس–اوزرتسکی (Bruininks & Oseretsky, ۱۹۷۸) و برای ارزیابی مهارت های حسی-حرکتی از پرسشنامه یکپارچگی حسی دان (Dunn, ۱۹۹۹) استفاده شد. داده ها با روش تحلیل واریانس چندمتغیره مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان دادند ربات های آموزشی تعاملی موجب بهبود معنی دار مهارت های حرکتی بزرگ، حرکتی ظریف و حسی-حرکتی در گروه آزمایش شدند و عملکرد آنان نسبت به گروه کنترل ارتقا یافت. همچنین، تعامل ساختارمند با ربات ها نقش مهمی در افزایش دقت، هماهنگی و برنامه ریزی حرکتی دانش آموزان داشت. در نتیجه، استفاده از ربات های آموزشی تعاملی می تواند رویکردی کارآمد برای تقویت مهارت های پایه حرکتی و بهبود پردازش حسی-حرکتی در مدارس استثنایی باشد و به عنوان یک ابزار مکمل توانبخشی و آموزشی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

ربات های آموزشی تعاملی ، مهارت های حرکتی ، مهارت های حسی-حرکتی ، مدارس استثنایی ، آموزش ویژه