کارآیی تدریس مبتنی بر بازی (گیملیتی) در افزایش مشارکت علمی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی کارآیی تدریس مبتنی بر بازی (گیملیتی) در افزایش مشارکت علمی دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۱۰۰ دانش آموز به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت آموزش مبتنی بر گیملیتی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل آموزش سنتی دریافت کرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه مشارکت علمی دانش آموزان (شامل ابعاد رفتاری، عاطفی و شناختی) در دو مرحله پیش و پس از مداخله جمع آوری شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای بررسی نرمال بودن توزیع داده ها، آزمون t مستقل برای مقایسه گروه ها در پیش آزمون، آزمون t وابسته برای بررسی تغییرات درون گروهی و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) برای کنترل اثر پیش آزمون و مقایسه نمرات پس آزمون استفاده شد. یافته ها نشان داد که آموزش مبتنی بر گیملیتی تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش مشارکت علمی دانش آموزان داشته است (F(۱, ۹۷) = ۳۴/۵۶, p < ۰/۰۰۱). این تاثیر به ویژه در بعد شناختی مشارکت (مانند درگیری عمیق با محتوا و تفکر انتقادی) چشمگیرتر بود. نتایج این پژوهش موید آن است که به کارگیری عناصر بازی وار در محیط های آموزشی می تواند به عنوان یک راهبرد موثر برای تعمیق مشارکت علمی و بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تدریس مبتنی بر بازی ، گیملیتی ، مشارکت علمی ، دانش آموزان دوره متوسطه ، آموزش شبه آزمایشی ، تحلیل کوواریانس