طراحی الگوی تدریس تعاملی در محیط های یادگیری مجازی مدارس ابتدایی

هدف پژوهش حاضر، طراحی الگوی تدریس تعاملی در محیط های یادگیری مجازی برای دوره ابتدایی بود. با توجه به گسترش آموزش مجازی و چالش های موجود در تحقق یادگیری معنادار و تعامل آموزشی در این محیط ها، به ویژه در دوره ابتدایی، ضرورت ارائه الگویی علمی و بومی احساس می شد. این پژوهش با رویکرد کیفی و با بهره گیری از روش مطالعه اسنادی و های موجود در تحقق یادگیری معنادار و تعامل آموزشی در این محیط ها، به ویژه در دوره ابتدایی، ضرورت ارائه الگویی علمی و بومی احساس می شد. این پژوهش با رویکرد کیفی و با بهره گیری از روش مطالعه اسنادی و های موجود در تحقق یادگیری معنادار و تعامل آموزشی در این محیط ها، به ویژه در دوره ابتدایی، ضرورت ارائه الگویی علمی و بومی احساس می شد. این پژوهش با رویکرد کیفی و با بهره گیری از روش مطالعه اسنادی و مصاحبه های نیمه ساختاریافته انجام شد. جامعه پژوهش شامل منابع علمی مرتبط و گروهی از خبرگان حوزه آموزش ابتدایی و آموزش مجازی بود که بر اساس معیار مصاحبه های نیمه ساختاریافته انجام شد. جامعه پژوهش شامل منابع علمی مرتبط و گروهی از خبرگان حوزه آموزش ابتدایی و آموزش مجازی بود که بر اساس معیارهای تخصصی انتخاب شدند. داده ها با استفاده از تحلیل کیفی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته های پژوهش منجر به طراحی الگویی برای تدریس تعاملی در محیط های یادگیری مجازی شد که شامل چهار بعد اصلی آموزشی–یادگیری، نقش معلم، تعامل و ارتباط، و بعد فناورانه است. نتایج نشان داد که تحقق تدریس تعاملی در آموزش مجازی دوره ابتدایی مستلزم طراحی فعالیت های یادگیری فعال، ایفای نقش تسهیل گرانه معلم، تقویت تعاملات آموزشی و عاطفی، و استفاده هدفمند و متناسب از فناوری های آموزشی است. در مجموع، الگوی پیشنهادی می تواند به بهبود کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت دانش آموزان و ارتقای اثربخشی آموزش مجازی در دوره ابتدایی کمک کند و به عنوان چارچوبی کاربردی برای معلمان، طراحان آموزشی و برنامه ریزان درسی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تدریس تعاملی ، محیط های یادگیری مجازی ، آموزش ابتدایی ، طراحی الگوی تدریس ، پژوهش کیفی