تحلیل تجربه ی معلمان از اجرای روش های نوین تدریس و تاثیر آن بر تعامل کلاسی دانش آموزان

این پژوهش با هدف تحلیل تجربه ی زیسته ی معلمان از اجرای روش های نوین تدریس و تاثیر آن بر تعامل کلاسی دانش آموزان، از روش کیفی با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری بهره برد. جامعه ی آماری شامل کلیه ی معلمان با حداقل سه سال سابقه ی تدریس و تجربه ی اجرای روش های نوین در نظام آموزشی کشور بودند. نمونه گیری به روش هدفمند ملاکی و گردآوری داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق صورت پذیرفت. داده ها با استفاده از روش تحلیل مضمون براون و کلارک تجزیه و تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که اجرای روش های نوین، علی رغم چالش های اولیه ی ناشی از ناآشنایی، کمبود آموزش، نگرانی از دست دادن کنترل کلاس و محدودیت های زمانی و منابع، منجر به تغییر تدریجی نقش معلم به سمت تسهیل گری، فعال سازی بیشتر دانش آموزان، افزایش چشمگیر تعاملات کلاسی و بهبود پویایی و جو کلاس درس می شود. تحلیل مضامین نشان داد که این تغییرات، موید اصول سازنده گرایی و اهمیت تعاملات اجتماعی در یادگیری است و اجرای موفقیت آمیز آن به حمایت های سازمانی، آموزش های مستمر و انطباق با بستر فرهنگی و ساختاری ایران وابسته است. در نهایت، پیشنهاداتی کاربردی برای معلمان و مدیران آموزشی و همچنین پیشنهاداتی برای پژوهش های آتی ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، تجربه ی زیسته ، معلمان ، تعامل کلاسی ، پدیدارشناسی تفسیری ، تحلیل مضمون ، نقش معلم ، فعال سازی دانش آموز