تاثیر ورزش صبحگاهی بر تمرکز دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر ورزش صبحگاهی بر سطح تمرکز دانش آموزان بود. با توجه به اهمیت تمرکز به عنوان یک کارکرد اجرایی کلیدی در فرایند یادگیری، و نیاز به مداخلات کم هزینه و موثر در محیط های آموزشی، این مطالعه با روش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل ناهمتا به اجرا درآمد. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان مقطع متوسطه اول بود که ۳۰ نفر به عنوان نمونه (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه کنترل) به صورت هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای اندازه گیری شامل آزمون عملکرد پیوسته کانرز (CPT) برای سنجش پایداری تمرکز و آزمون استروپ برای ارزیابی بازداری پاسخ و توجه انتخابی بودند. داده ها پس از جمع آوری، با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک متغیره (ANCOVA) و کنترل اثر پیش آزمون، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج فرضی نشان دادند که ورزش صبحگاهی به طور معنی داری باعث بهبود نمرات پس آزمون تمرکز در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است (P < ۰.۰۱P<۰.۰۱). به طور خاص، شاخص های توجه پایدار (CPT) و بهبود بازداری پاسخ (استروپ) به میزان قابل توجهی افزایش یافتند. این یافته ها حاکی از آن است که ورزش صبحگاهی یک مداخله آموزشی-تربیتی موثر است که از طریق فعال سازی مکانیسم های عصبی-شناختی، به ویژه در قشر پیش پیشانی، هوشیاری و آمادگی ذهنی دانش آموزان را برای شروع فعالیت های درسی ارتقا می دهد. بر این اساس، پیشنهاد می شود ورزش صبحگاهی به عنوان یک مولفه ساختاری و الزامی در برنامه روزانه مدارس گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

ورزش صبحگاهی ، تمرکز ، توجه پایدار ، بازداری پاسخ ، دانش آموزان ، عملکرد شناختی ، تحلیل کوواریانس