بررسی رابطه بین خودکارآمدی علمی معلمان و استفاده از فناوری های نوین در کلاس

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خودکارآمدی علمی معلمان و میزان استفاده آنان از فناوری های نوین در فرایند تدریس است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی و با رویکرد کمی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه معلمان مقاطع ابتدایی و متوسطه شاغل در مدارس دولتی و غیردولتی در سطح کشور بود که نمونه ای از آنان به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل دو پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی علمی معلمان و پرسشنامه استفاده از فناوری های نوین آموزشی بود. روایی ابزارها از طریق تحلیل عاملی تاییدی و پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با بهره گیری از آزمون های کولموگروف–اسمیرنوف، همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی ساده، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک طرفه تجزیه و تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد بین خودکارآمدی علمی معلمان و استفاده از فناوری های نوین در کلاس درس رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که خودکارآمدی علمی معلمان توانست بخش قابل توجهی از واریانس استفاده از فناوری های نوین آموزشی را تبیین کند. یافته ها همچنین نشان داد میزان استفاده از فناوری بر اساس برخی ویژگی های فردی معلمان از جمله سطح تحصیلات و جنسیت دارای تفاوت معنادار است. بر اساس نتایج به دست آمده، می توان نتیجه گرفت که تقویت خودکارآمدی علمی معلمان نقش مهمی در افزایش پذیرش و به کارگیری موثر فناوری های نوین آموزشی دارد و توجه به این متغیر می تواند به بهبود کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری در مدارس منجر شود.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی علمی معلمان ، فناوری های نوین آموزشی ، تدریس مبتنی بر فناوری ، پذیرش فناوری ، آموزش و پرورش