بررسی تاثیر برنامه های پرورشی دیجیتال در کاهش احساس تنهایی و انزوای نوجوانان

احساس تنهایی و انزوای اجتماعی از جمله چالش های مهم روان شناختی دوران نوجوانی است که می تواند پیامدهای منفی متعددی بر سلامت روان و اجتماعی افراد داشته باشد. با گسترش فناوری های دیجیتال، برنامه های پرورشی دیجیتال به عنوان یکی از رویکردهای نوین تربیتی، توجه پژوهشگران و متخصصان حوزه آموزش و پرورش را به خود جلب کرده اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه های پرورشی دیجیتال بر کاهش احساس تنهایی و انزوای اجتماعی نوجوانان انجام شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و جامعه آماری شامل نوجوانان در سنین تحصیلی متوسطه است که به صورت کلی و بدون تمرکز بر منطقه جغرافیایی خاص مورد بررسی قرار گرفته اند. داده ها از طریق ابزارهای استاندارد سنجش احساس تنهایی و میزان مشارکت در برنامه های پرورشی دیجیتال گردآوری و با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که بین میزان مشارکت نوجوانان در برنامه های پرورشی دیجیتال و کاهش احساس تنهایی و انزوای اجتماعی آنان رابطه معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاکی از آن است که برنامه های دیجیتال تعاملی و هدایت شده، نقش موثرتری در تقویت احساس تعلق اجتماعی نوجوانان ایفا می کنند. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که برنامه های پرورشی دیجیتال، در صورت طراحی هدفمند و مبتنی بر اصول تربیتی، می توانند به عنوان ابزاری کارآمد در کاهش احساس تنهایی و ارتقای سلامت روان نوجوانان مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

برنامه های پرورشی دیجیتال ، احساس تنهایی ، انزوای اجتماعی ، نوجوانان ، سلامت روان