بازی یا درمان؟ کشف قدرت بازی در کلاس های اختلال یادگیری

هدف از پژوهش حاضر، کشف و تبیین قدرت دوگانه بازی در کلاس های اختلال یادگیری بود. این تحقیق به دنبال پاسخ به این سوال اساسی بود که آیا بازی صرفا یک ابزار آموزشی است یا یک روش درمانی، و تلاش کرد تا دوگانگی کاذب میان این دو نقش را حل نماید.این پژوهش از نوع تطبیقی-تحلیلی کیفی با رویکرد مرور نظام مند بود و با بررسی نظام مند مطالعات معتبر فارسی و لاتین منتشر شده در بازه ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۲/ ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴، داده های مرتبط با اثربخشی بازی در حوزه های شناختی، عاطفی و تحصیلی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری را گردآوری کرد. یافته ها نشان داد که اثربخشی بازی نه یک انتخاب روش شناختی، بلکه یک ضرورت ساختاری است که ابتدا به عنوان یک ابزار قدرتمند درمانی بر زیربناهای شناختی، به ویژه تقویت کارکردهای اجرایی (مانند حافظه کاری و کنترل بازداری) عمل می کند و سپس تاثیر آن در بهبود عملکرد آکادمیک و کاهش مشکلات عاطفی نمایان می شود. بر این اساس، پژوهش حاضر مفهوم «آموزش بالینی شده» (Clinicalized Pedagogy) را به عنوان مدل یکپارچه خود معرفی می کند؛ مدلی که در آن معلم نقش مربی-درمانگر را ایفا کرده و بازی را به عنوان کاتالیزوری دوگانه برای رفع شکاف یادگیری و تقویت پایه های شناختی به صورت همزمان به کار می گیرد. این مدل جدایی مصنوعی میان درمان و آموزش را نفی کرده و چارچوبی عملیاتی برای کلاس های اختلال یادگیری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

اختلال یادگیری ، بازی درمانی ، کارکردهای اجرایی ، آموزش بالینی شده ، رویکرد یکپارچه