الگوی نوین آموزش تلفیقی مهارت های شناختی و هیجانی در مدارس

تحولات سریع اجتماعی، فرهنگی و فناورانه در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با چالش های نوینی مواجه ساخته است که پاسخ به آن ها مستلزم بازنگری در اهداف، محتوا و روش های آموزشی به ویژه در دوره ابتدایی است. یکی از مهم ترین رویکردهای نوین در این زمینه، توجه هم زمان به پرورش مهارت های شناختی و هیجانی دانش آموزان در قالب آموزش تلفیقی است. پژوهش های متعدد نشان می دهند که تمرکز صرف بر توانایی های شناختی، بدون توجه به ابعاد هیجانی و اجتماعی یادگیری، نمی تواند منجر به رشد همه جانبه دانش آموزان شود. هدف از این مقاله، مرور نظام مند و تحلیلی پژوهش های فارسی انجام شده در حوزه آموزش تلفیقی مهارت های شناختی و هیجانی در مدارس ابتدایی و ارائه چارچوبی مفهومی برای تبیین این رویکرد است. روش پژوهش از نوع مروری بوده و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی مقالات علمی–پژوهشی و علمی–ترویجی فارسی انجام شده است. یافته های مرور نشان می دهد که آموزش تلفیقی مهارت های شناختی و هیجانی می تواند موجب بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش خودتنظیمی، ارتقای تعاملات اجتماعی و کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان شود. در پایان، ضمن بحث درباره پیامدهای نظری و عملی این رویکرد، پیشنهادهایی برای سیاست گذاران آموزشی، معلمان و پژوهشگران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، مهارت های شناختی ، مهارت های هیجانی ، یادگیری اجتماعی–هیجانی